पार्थिव क्यान्भास

पशू गर्जनहरू !

2011-06-15T05:39:00.000-07:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

ए मान्छे भनाउँदा मान्छेहरू !
म त खाँटी पशू हो ,
म पशूको सवतन्त्रता बाँच्न चाहन्छु
तिम्रो कंक्रिटको शहरमा
मेरो लागी गोठ नबनाउ
त्यो मेरो आवश्यक्ता पनि होइन

तिम्रो सूनबुट्टे सपनाहरूको पछि लाग्दा
थुप्रै मेरा वंसजहरू !
त्यहि शहर पुगेर राहदानी विहिन भएर हराएका छन्
कोही मारिएका छन्
कोही लुछिएका छन्
कोही चपाइएका छन्
असंख्य बरबाद भएका छन्
मेरो इतिहासको खाता वर्तमानमा नियालेर पल्टाउँदा

मैले अज्ञानमा यति चाहीं बुझेको छु।

मलाई जबरजस्ती गर्भाधान गराएर
अनगिन्ती बच्चा ब्याउँने पार्न तिमी सित लिंगै-लिंगैका कल्पनाहरू छन्
मलाई गूफामा कुन्जाएर तिमीले घाम ताप्ने योजनाहरू छन्
मेरो दूध दुहेर पिउँने
दूध सकिए पछि रगत पनि पिउने
रगत सकिए पछि हड्डी पनि चपाउँने
तिम्रा क्षितिजका सपनाहरू
म कहिल्यै पुरा हुन दिने छैन ।

( समाप्त )

- तपेश्वरी १ , उदयपूर

हालः इजरायल <

/strong>

गधा ( कविता )

2011-01-10T08:48:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

इजरायल बसाईको एउटा साँझ

अटो बुसमा पसेर म "तेल अभिव" शहर हुरूरू जाँदै हुन्छु

बाटो वरपरका थुप्रै लैन्डस्कैपमा

केहि खेती, केहि बगरहरू पनि देखिन्छन्

अलि पर

केहि बगाल गधाहरू !

मरूभुमीमा यता -उती व्यग्र डुली रहेको देख्छु

मैले फेरि

नियालेर हेरें,

अर्को असली गधा त

"तेल अभिव" शहर जाँदै गरेको देखें ।

अनि म अचम्मित भएँ

यो कस्तो दृष्य !

यो कस्तो दीन !

एउटा गधाले अर्को गधालाई नै टिठ्याउँदै हेर्नु पर्ने ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

( कविता ) एकहूल खहरेहरू अब मेरो बस्ती भित्र बगाउँछु ।।

2011-01-04T14:27:00.000-08:00

अशोक पार्थिव तामाङ

एक हुल खहरेहरू !

अब मेरो बस्ती भित्र बगाउँछु ।

साह्रै गन्हाएको छ, विचारहरू !

सप्पै - सप्पै पखाल्छु ।

सामाजिक कुँइनेटोमा

क्यान्सर बनेर उठेका यी चिचिन्डो - उभिन्डो घाउहरू !

चेतनाका जोत्नै नमिल्ने यी चोसे गह्राहरू !

विवेकको कोदालीले ताछ्छु ,सम्याउँछु

र रोप्छु भर्भराउँदो सिर्जनशीलता ।

ढुसी परेका विवेकिय विसमताहरू !

अर्धचेतमा खोंचे थापेर बसेका हाउगुजी दर्शनहरू !

अनि

यि काउली परेका अन्धविश्वासी बाइबल, कुरान,त्रिपिटक र गीताहरूमा

होरा.......फिरी....... गर्दै

जोत्दै बेस्मरी पटाह र दाँदे म हुरहुरी लाउँछु

जे - जे थिचिएला, थिचियोस् ।

जे - जे काटिएला , काटियोस् ।

म अब बाउसे हुन्छु, रोपार हुन्छु र हलि हुन्छु ।

अनि रोप्छु हिलाम्यै पारेर मेरा चेतनाको बेर्नाहरू !

यस्तो बेला

बिद्रोही ठानेर जंगली समयको बेगले मेरो इमानी छातीमा

बैमान उपाधीको काँटीहरू ह्यामरले ट्वाक् - ट्वाक् ठोक्ला

तर म झन् हरियो हुनेछु

विचारका पाखा - पहरा अनि मैदानहरूमा झ्याँगिन्दै जानेछु ।

तसर्थ

अब म हुरीहरू खोजेर ल्याउँछु

अनि छिराउँछु मेरो बस्ती भित्र

अनि

सर्पहरू हतार गर्दै निस्किएर बन तिर भाग्नेछन्

अरिंगलहरू अर्को क्षितिज तिर उडुनेछन्

पशुहरूले युगौं मान्छे खाएको मेरो बस्ती

मलाई समर्थन गर्नु छैन ।

यिनै पशुहरू सखाप पार्न

म चट्याँङ खोजेर ल्याउँछु

अनि बिस्फोट गर्छु मेरै बस्ती भित्र

अनि एकहुल गिद्दहरू डाकेर छिराउँछु

मेरो बस्तीको फोहोर सफा गर्न

अनि

सुन्दर मान्छेहरूका बस्ती निर्माण गर्छु ।

तपेश्वरी १, उदयपुर

हालः ( इजरायल )

Song, बाटो हिडें भन्थे मैले,

2010-12-30T14:04:00.001-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

बाटो हिडें भन्थे मैले उमेर मात्रै खियाएछु ।

चकमक झुलो बिना नै, जीन्दगी उद्याएछु ।।

एक अन्जुली माया पनि तक्दीरमा अडिएन ।

मान्छे जस्तो देखिए पनि मान्छे हुन सकिएन ।।

समुन्द्र त ताकेकै हो, खोल्सी तिरै बिलाएछु ।

चकमक झुलो बिना नै जीन्दगी मैले उद्याएछु ।।

हजार घाम कतै होला यता मन अँधेरो छ ।

तिर्खा मेट्ने कुवा होला यो मन सँधै खडेरी छ ।।

माया फुल्न सक्थ्यो होला, बँगैचा नि सुकाएछु ।

चकमक झुलो बिना नै मैले जीन्दगी उद्याएछु ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

Song, बाटो हिडें भन्थे मैले,

2010-12-30T14:04:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

बाटो हिडें भन्थे मैले उमेर मात्रै खियाएछु ।

चकमक झुलो बिना नै, जीन्दगी उद्याएछु ।।

एक अन्जुली माया पनि तक्दीरमा अडिएन ।

मान्छे जस्तो देखिए पनि मान्छे हुन सकिएन ।।

समुन्द्र त ताकेकै हो, खोल्सी तिरै बिलाएछु ।

चकमक झुलो बिना नै जीन्दगी मैले उद्याएछु ।।

हजार घाम कतै होला यता मन अँधेरो छ ।

तिर्खा मेट्ने कुवा होला यो मन सँधै खडेरी छ ।।

माया फुल्न सक्थ्यो होला, बँगैचा नि सुकाएछु ।

चकमक झुलो बिना नै मैले जीन्दगी उद्याएछु ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

Song, मन त मेरो धुवाँ भयो ।

2010-12-30T14:02:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

मन त मेरो धुवाँ भयो दिलमा आगो लागे पछि ।

एउटा सानो मुटु पनि अरूले दान मागे पछि ।।

कति छोप्नु मनको कुरा अनुहारले बोल्दो रैछ ,

जति छोप्यो उति मनलाई भित्र भित्रै पोल्दो रैछ ,

अशान्त भो मेरो मन प्रेम लहर जागे पछि ।

एउटा सानो मुटु पनि अरूले दान मागे पछि ।।

जति टाढा भए पनि दुरी नजिक भए जस्तो ,

मन भित्र सल्बलाउँने लाखौं चाहा खै कस्तो ,

गाह्रो हुने रैछ जीउँन मन कतै भागे पछि ।

एउटा सानो मुटु पनि अरूले दान मागे पछि ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

"गीत' जून खोलीको पानी पिउँथे

2010-12-30T13:59:00.000-08:00

by Ashok Parthiv Tamang

जून खोलीको पानी पिउँथे जरूवा नै सुक्यो बरै

सास फेर्दा मुटु भित्र जहि त्यहि दुख्यो बरै

डाँडा माथी घाम डुब्दा पलाएन मनको मुना

अँध्यारो भो चारै तिर रात खस्दा कुना कुना

जून बोलीको धुन सुन्थे गला भित्रै लुक्यो बरै

सास फेर्दा मुटु भित्र जहि त्यहि दुख्यो बरै

कहाँ गयो जुरेली हाँगा हाँगा डुल्दै हुन्थ्यो

बनपाखामा रानी चरी रमाउँदै घुम्दै हुन्थ्यो

आँखा बाट जूनकिरी हेर्दा हेर्दै उड्यो बरै

सास फेर्दा मुटु भित्र जहि त्यहि दुख्यो बरै

तपेश्वरी १, उदयपुर

हालः इजरायल

सस्मरण

2010-12-25T11:16:00.000-08:00

शिर्षकः म फुच्चे सैनिकको तलब थाप्ने दिन ।

मेरो बाल्यकाल सैनिक पल्टनमा बितेको हो । बुबा आर्मीमा जागीरे हुनुले बुबाको सरूवा हुँदै जाँदा मैले पनि केहि पल्टनहरू घुम्ने अवसर पाएको छु । अफिसरका छोरा -छोरीहरू सँग खेल्नु, खानु र र रमाएर उफ्रिदैं दिन बिताउँनु मेरो दिन चर्या थियो । पल्टनको बगैंचामा रोपिएका नरिवल, सुपारी र लिच्ची, आँप, कटहरको रूखमा भाटाले घोच्नु , फलेका दानाहरू भुँईमा बरर झार्नु हाम्रो ध्येय हुन्थ्यो । यसो गर्न पाउँदा खुब रमाउँथ्यौं । बिहान उठ्यो मुख धोएर चिया नास्ता खायो अनि लेफ्टिनेन्ट, मेजरका छोराछोरी सित मिलेर म खुब खेल्नु जान्थें । व्यारेक भित्र पनि एउटा पर्खालले घेरिएको जग्गा हुन्छ । त्यहाँ पनि गाउँ घरमा जस्तै बंगुर अनि हाँसहरू थुप्रो सँख्यामा पालिएका हुन्थे । हामीहरू ६ - ७ जना भुराभुरीको सानो पल्टन नै थियो भन्दा हुन्छ । उनिहरू पनि म जस्तै एकदमै चकचके । अहिले उनिहरू कहाँ छन् केहि थाहा छैन । ।स्कुलबाट फर्किना साथ धागोलाई बाँसको डन्ठीमा बाँधेर व्यारेक भित्रकै पोखरीमा माछा मार्न घुम्नु , हाँसहरूका बथान खेदाउँनु , रूखमा बसेका चराहरू उडाउँनु , पार्किङमा राखेको जीप, ट्रकमा लुसुक्क पसेर हर्नलाई पिंईपिंप् पार्नु अति रमाइलो लाग्थ्यो । पार्कमा रोपिएका गुलाबका बोटहरू मुनि लुकामारी खेल्नुँ । फुलेका फुलहरू बोट हल्लाएर झार्ने गर्थ्यौं । अनि पाले दाईले लखेट्दा इत्रिदैं भाग्नु यस्तै थियो मेरो बाल्यकाल ।

एकदिन धागो मात्र लिएर पोखरीमा घन्टौं बस्दा पनि माछाले नखाएको गुनासो गरेर फर्किएँको थिएँ । धागोमा बल्छी राखेर त्यसमा माछालाई चारो गड्यौला उन्नु पर्छ भन्ने कुरा थाहा थिएन । यो कुरा अरू अंकलहरूलाई सुनाउँदा

खोइ त तेरो बल्छी फुच्चे ?

भन्दै गलल हाँसेका थिएँ । अनि हामीले बिजुलीको तार भित्र रहेको तामालाई उप्काएर पोखरीमा गयौं । माछा त आयो तर माछाले बल्छी खाएनँ भन्दै फेरि फर्केंका थियौं । यसरी हरदम् खेल्नु सिवाय अरू केहि काम हुन्न थियो । बुबा ड्युटी सकेर बेलुका क्वार्टरमा फर्किनुँ हुँदा म आफ्नो कोठामा सफा -सुघ्घर भएर पढ्नँ बसेको हुन्थें ।

कहिले काहीं भने बुबाले काम गर्ने मेडिकल अफिसमै जान्थें अनि बुबाले बिरामीहरूलाई इन्जेक्सन् लाई दिएको, घाउ सफा गरेर बैन्डेज गरी दिएको दृष्यहरू हेर्थें । बुबाले व्यारेक भरीका जवानहरूलाई उपचार गर्नु हुँदो रहेछ भन्ने कुरा पछि मात्र थाहा पाएँ । व्यारेकमा पनि कपाल काट्ने,लुगा सिउने,पुजा गर्ने, स्वास्थ्य चिकित्सक, भान्सामा काम गर्ने,रासनपानी ठेक्का पट्टा गर्ने , तलब ल्याउँने र जवानहरूलाई दिने बेग्ला बेग्लै फाँटहरू हुँदो रहेछ । यो कुरा मलाई त्यसबेला ज्ञान थिएन । यो कुरा जब बुबा पेन्सन निस्किनुँ भए पछि मात्र थाहा पाएको हुँ । यसरी प्राय जसो बुबा आउँना साथ ठुलो - ठुलो हल्ला गरेर पढेको कुरा सुनाउँथें ।

बुबाले कापीहरू हेर्ने देखी लिएर स्कुलमा के- के पढाई भएको विषय बस्तु पनि परिक्षण गर्नु हुन्थ्यों । म बुबालाई यो बेला स्कुलमा पढेका एक -एक कुरा चित बुझ्दो गरी सुनाउँथें । कुनै दिन त यस्तै दालमोट, भुजिया, पानीपुरी खानुँमा भुल्लिएर स्कुलमा पढेको नै भुसुक्कै बिर्सिन्थें । अनि त मैले भन्न नसक्दा बुबाले तोरीको फुल देख्ने गरी गालामा चड्काउँनु हुन्थ्यो त्यसैले म पनि बडो चलाखी गर्थें ।

स्कुलमा पढेका कुरा कन्ठस्थ भएन भने व्यारेक छिर्नु अघि जो कुनै मानिस देखिए पनि आफ्नो व्याग खोलेर किताब झिक्दै उनिहरूका सामु गएर निर्धक्क भन्थे ,

" अंकल ! मलाई यो पाठ सिकाई दिनु परयो । मैले बिर्सिएँ भन्थें "।

अनि उनिहरूले पनि मेरो पढ्ने उत्साह देखेर मन खुशी हुँदै सिकाई दिन्थें । वास्तवमा म बुबाको थप्पड खानुँ नपरोस् भनेर पढाई कण्ठस्थ गरेको हुन्थें । मेरो रूची भनेको त खानुँ र भुराभुरीको टोलीमा सामेल भएर चकचक गर्दै हिड्नुँ मात्र हुन्थ्यो । म पातलो दिमाग भएको हुनाले एक दुई चोटी हेर्दा नै शिक्षकले पढाएको कुरा दिमागमा सजिलै टिप्थें । कुनै पनि कुरा चाँडै सिक्ने यो बानीले जीवनमा धेरै फाइदा पनि दिएको छ । सैनिक बुबा भएको कारण अनुशासनहरू सानैमा सिक्ने अवसर पनि पाएँ । यसरी नै मेरो र बुबाको जागीरे जीवन चलेको थियो । बेलुका भए पछि रोलकलमा भेला हुनु पर्ने अनि परेड खेल्ने तरीकाहरू हामीले पनि सिकेका थियौं । हामी फुच्चा-फुच्चीहरूका पनि स्पोर्टस् पोशाक थियो । स्पोर्टस् पोशाक लाउँनु पाउँदा ज्यादै खुशी हुन्थ्यौं। बेलुकी केहि बेर टि०भी० हेर्ने अनि बुबासँग बिस्तारामा लुसुक्क सुत्थ्यौं । कहिलेकाहीं राती सपनामा पिसाब फेर्न उठेर चर्पी सम्म पुगेको दृष्य देख्थें अनि पिसाब फेर्दा त बुबाको छातीभरी फेरेको हुन्थें अनि बुबाले जुरूक्क कानमा पक्रेर उठाउँनु हुन्थ्यो । अब जाडोमा नुहाउँनु पर्ने बाध्यता हुन्थ्यो । भोली पल्ट बिहान मुख धुनु खाजा खानु उफ्रिनु सँधैको जस्तो हुन्थ्यो तर स्कुल जानु अघि १ पोको रूमालमा पैसा भने अनिवार्य थियो मेरो लागी नत्र म स्कुल जान मान्दिनँ थिएँ किनभने सर, मिसहरू कक्षाकोठाबाट बाहिर निस्कना साथ चना, चटपटे, बदाम, अंगुर , मिठाई, जुलेबी मस्त सित खानु पर्ने बानी थियो । यसरी मेरा ति साथीहरूले पनि रूमालमा पैसाको पोको लिएर जान्थें । हामी खाली खानुमा झुप्पिन्थ्यौं । स्कुलबाट फर्किन्दा बाटोमा साइकलको टायर भेटेमा गुडाउँदै व्यारेक भित्र पस्थ्यौं । जुत्तामा लाउँने पालिसको बट्टालाई भाटामा काँटी ठोकेर कुदाउँथ्यौं । यसरी खेल्दा एकदिन मेरो तिघ्रा भित्र भाटाको लामो छेस्का पस्यो अनि अस्पतालमा गई चिरेर निकाल्नु परयो ।

हरेक महिनाको १ गते हामी सम्झिन्थ्यौं किनभने त्यो दिन हामी फुच्चेहरूका पनि तलब आउँथ्यो । अंकलहरूले तलब थाप्दा खुद्रा पैसा जति शायद उनिहरूका छोरा छोरी जस्तै सम्झिएर मायाले होला हामी केटाकेटीहरूलाई चकलेट किनेर खानु फुच्चेहरू भनेर दिन्थे अनि हामी रूमालमा संकलन गर्थ्यौं। नभन्दै हामीले लगभग २०० जति चानचुने पैसा संकलन गरेका हुन्थ्यौं क्यारे । यो सकिए पछि त बुबालाई पैसा दिए मात्र स्कुल जाने शर्त राख्थ्यौं । केटाकेटी न हो जिद्दी गरे पछि मान्दै नमान्ने अनि बुबाले मलाई १ पोका खुजुरा पैसा रूमालमा जहिले पनि बाँधी दिनु हुन्थ्यो अनि म खुशी हुँदै स्कुल जान्थें तर व्यारेक फर्किएर पाठ सुनाउँनु पर्ने बाध्यताले मैले पढाईलाई अप्ठ्यारो मानिनँ । त्यस पछिका दिनहरूमा अध्यनमा जे जति प्रगती गरें । त्यहि समयको योगदान रहयो । यसरी त्यो पैसाले खानुको अतिरिक्त चुङी किन्नु, खेलौना किन्नु , बेलुन किन्नुमा खर्च गरिन्थ्यो । आज जे छु जस्तो छु ती यादहरू स्मरण भरी अमिट छाप भएर रहेको छ मेरो बाल्यकाल ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

जीवनी

2010-12-25T11:12:00.000-08:00

लियोनार्दो दा भिन्सी (Renaissance Man) पुनर्जागरणकालिन नायक

महान् चित्रकार "लियोनार्दो दा भिन्सी" उनको असली नाम "लियोनार्दो दि सेर पिएरो दा भिन्सी" थियो । इटलीको (भिन्सीमा) पिता पिएरो र आमा केट्रिनाको कोखबाट सन् १४५२ अप्रिल १५ मा जन्मिएका थिए । त्यस पछि उनकी आमा उनलाई छोडेर नजिकैको शहरमा अर्कै मान्छे सित पोइला गए पछि उनको रेखदेख भिन्सी परिवारले नै गरेको थियो ।उनले भिन्सी परिवारमा विभिन्न बौदिक पुस्तकहरू अध्यन गर्ने अवसर पाएका थिए । उनि १५ बर्षको हुँदा उनको बुबाले त्यसबेलाको समयमा नाम चलेको फ्लोरेन्स शहर स्थित एन्ड्रिया देल भेरोसियोमा चित्रकला कार्यशाला देखाउँन लगेका थिए । उनको जीवनको पहिलो खुड्किलो "ख्रीस्टको न्वारान" शिर्षक चित्रबाट शुभारम्भ भयो । उनले त्यो चित्र आफ्नो गुरूले भन्दा पनि राम्रो बनाएर देखाएका थिए । उनले त्यसै बखत पनि आफ्नो अद्दितिय प्रतिभा देखाएका थिए । उनको कला यात्रा सन् १४७० देखी १४७५ तिर प्रारम्भ भएको देखिन्छ भने उनको सबै भन्दा चर्चित चित्र "मोनालिसा" अन्दाजी सन् १५०३ तिर बनाएका थिए । उनि यहि चित्रको कारण विश्व विख्यात भएका हुन् । उनको अर्को सुप्रसिद्द चित्र "अन्तिम रात्री" भोज हो । उनले १७ बर्ष जती मिलानमा बिताएका थिए । यहि समयमा नै उनले विज्ञान र कलाको क्षेत्रमा चरमोन्नती गरेका थिए । उनले हेलिकप्टर , युद्दमा प्रयोग गरिने टैंक, क्यालकुलेटर, सौर्यशक्ती , विभिन्न नहरहरूको ढाँचा बनाएका थिए । उनको रूची मानव विज्ञानमा पनि उतिकै परिपक्व थियो । उनले गरेका यि कार्यहरू नै आज कला र विज्ञानको क्षेत्रमा पुनर्जागरणकालका दरिला उदाहरण भएका छन् । उनि हरेक कुरामा रूची राख्नुका साथै अनुसन्धान र अन्वेषणमा समय विताउँथे । उनले कलाकारीतालाई बनाउँदा - बनाउँदै नयाँ प्रयोगको लागी अधुरो छोड्ने बानीले उनको सबै कलाकृति हामीले सग्लो पाउँन सकिएन । उनको लगभग १५ वटा जति चित्रहरू मात्र अहिले जिवित छन् । जीवनको अन्त्यतिर उनको दायाँ हातमा प्यारालाइसिस भएको थियो । यस्तो बेलामा पनि उनि आफुले जानेका कुराहरू अरूलाई सिकाउँथें । यसरी सन् १५१९ मे २ मा फ्रान्समा यी महान् प्रतिभाको निधन भयो ।

भाषानुवादः अशोक पार्थिव तामाङ
तपेश्वरी १, उदयपुर
हालः इजरायल

ए फूलहरू ! होसियार

2010-12-10T08:55:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

ए फूलहरू ! होसियार

ए फूलहरू ! होसियार

अब देखि

कुनै पनि क्षितिजबाट

लाभ्रे किराको जन्ती गाउँमा आउँदा

रमिते भएर स्वागत नगर्नु

तिमी कहिले नमुस्कुराउँनु

किनकी

तिनीहरूले

तिमीलाई नै सिङ्गै चपाएर

पखेटा हाली

उडेर जान्छन् आकाश तिर

भुरूरूरूरूरूरूरूरूरूरूरूरू............ ।!!!!!

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

"अनि सम्झ मान्छे ! त्यो देश तिम्रो होइन"

2010-12-04T01:22:00.000-08:00
-अशोक पार्थिव तामाङ

"अनि सम्झ मान्छे ! त्यो देश तिम्रो होइन"

जब - जब घुर्यानमा घामहरू

डाँको छोडेर रून्छ

अनि सम्झ मान्छे !

त्यो तिम्रो देश होइन

जब - जब करयाङ कुरूङहरूले ह्याकुला बजाउँदै

पश्चिम क्षितिजमा तिमीलाई निम्तो दिन्छ

जब - जब शीतका थोपाहरू पनि विषाक्त हुन्छ

जब - जब आकाशमा गोलाबारूदको उत्सव हुनथाल्छ

अनि सम्झ मान्छे !

त्यो तिम्रो देश होइन

तिम्रो देश त्यस्तो छँदै थिएन

तिम्रो देशको तरूणी स्वाधिनतालाई

कसैले अपहरण गरेको छ ।

नत्र किन उ घुम्टो भित्र कैद छ युगौं सम्म ।

तिमीले अब बोल्नु पर्छ

तिमीले रहस्य खोतल्नु पर्छ

किन परदेश जाँदैछन् थुप्रै काकाकुलहरू

सुनखानी र हिराखानीको कथा पढेर

किन बस्तीहरू जाँड खाएर निदाएको छ

किन सपनाहरू बगर भरी अवशेष बन्न तयार छन्

तिमीले उत्खनन् गर्नै पर्छ

बाँच्दै मरेका मानविय कथाहरू

तिमीले व्यूताउँनु पर्छ

तर अफसोस् !

तिमी गुलेलीको मट्याङ्ग्रा भएको छौ

तिमी निर्दोष बचेराको छात्तीमा बजारिन्छौ

शिकारीको तृप्तीको लागी ।

बाँच्ने रहरहरू आत्महत्या गर्दा किन तिमी केहि सोच्दैनौ ?

जब - जब हत्केलामा हातोले तिम्रो

भाग्यका रानी रेखाहरूका पानी बिना अर्थ सुकाउँन थाल्छ

जब - जब तिमी अस्तित्व चुहिएर

तप्प - तप्प आँखाबाट बग्न थाल्छौ

अनि सम्झ मान्छे !

त्यो तिम्रो देश होइन

तिम्रो देश

मरूभूमीको शहर होइन

तिम्रो देश

एका देशको कथा पनि होइन

तिम्रो देशमा

स्वतन्त्रता हाँस्नु पर्छ

समानताको गाँठो कस्सिनुँ पर्छ

तर

लासहरू बेबारिस भएर गन्हाउँनु हुँदैन ।

जब - जब दिउँसो टुडिखेलमा फ्याउरोहरू कराउँन थाल्छन्

जब - जब मातृभुमीको मुटु बेच्ने शिखर सम्मेलन हुन थाल्छन्

अनि सम्झ मान्छे !

त्यो तिम्रो देश होइन

बहुला बिभुषणले ओढिएर भ्रमित चेतना बाँड्नेहरूको जगजगी छ

तिमीले देख्ने आस्थाको शिखरको धुरीमा

जब - जब यिनै गन्हाउँनेहरू भुक्न थाल्छन् विजयोत्सव

अनि सम्झ मान्छे !

त्यो तिम्रो देश होइन ।

यो अपसकुन हो

तिमीले तिम्रो देश खोज्न उठ्नु पर्छ।

तिमीले तिम्रो देश लिन जाग्नु पर्छ ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

गजल

2010-11-24T09:45:00.000-08:00
अशोक पार्थिव तामाङ

मानिस गधा भएर , अरूको बिचार बोकेको छ ।

निर्धा दुब्लो देख्नै हुन्न, कुकुरले झैं टोकेको छ ।।

गरीखाने भन्दा पनि , आरिष गर्ने धेरै भए ।

मै हुँ भन्दै समाजमा ,सिंङान सहित खोकेको छ ।।

बाँच र बाँच्न देउ ,भए हुन्थ्यो यो संसार ।

मन नमिले दाब्नु पर्छ ,भन्ने मन्त्र घोकेको छ।।

समाज एउटा फुलबारी हो, थरीथरी फुल्नु पर्ने ।

पाइला पिच्छे रंगभेदको , बहानामा ठोकेको छ।।

परिवर्तन हुनु पर्छ , संसार पनि समय सँगै ।

नाम जति फेरे पनि ,लालमोहर तोकेको छ ।।

तपेश्वरी - १, उदयपुर

हालः इजरायल

२० नोभेम्बर २०१०

गीत

2010-11-03T10:26:00.000-07:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

आँखाबाट सुसाउँदै बग्छ जब छालहरू

लेख्न मलाई गाह्रो हुन्छ परदेशका हालहरू

पेटै काटी जोहो गरयो साहुको ऋण तिर्न भनि

कमाई कहिल्यै देखिएन हाड छाला घोटे पनि

एउटा मनले परदेशमा छु, अर्को मन आफ्नै गाउँ छ

कहिलेकाहीं त भक्कानिएर मुटु भित्र तुफाँन आउँछ ।

मनले जब पछ्याउँदैन जीन्दगीका तालहरू

अनायसै बल्झि दिन्छ सम्झनाका खालहरू

जीवन भन्दा प्यारो लाग्ने मायालुको काखै छुट्यो

धन कमाउँन परदेश लाग्दा इष्टमित्र नाता टुट्यो

वरै वैरी परै वैरी धन हुन्जेलका रैछन् नाता

सर्प जस्तै बिषालु कुरा सुन्छु आफन्तका

पात्रोमा एकेक गर्दै जान्छ केवल सालहरू

जीन्दगीमा हाँसो भेट्ने पाइएन चालहरू

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

कति जोशिलो होउ यो घडी त !

2010-10-23T11:59:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ

"म" भने चुपचाप छु,

बहानामा

कहिले....?

कहिले....?

......................

तर

यो घडि त

रात दिन

टिक - टिक , टिक - टिक , टिक - टिक , टिक - टिक

चलि रहेको छ,

कति जोशिलो होउ

यो घडी त !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

यी अभिमानका उचाईंहरू

2010-10-01T12:53:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

यी "तिमी" र "म" अभिमानका अदृष्य उचाँईहरू !

अग्लिंइदै गर्दा

मानवियता र सहिष्णुताका सागरहरू

मानवताको भुगोलमा

मृत सागर भएर

मुटु कलेजाको भित्र -भित्र सुकि रहेछ ।

हरिया मनका हराभरा फोक्टाहरू पनि

स्वार्थले डढेर भष्म छन्

पित्त कुहिएर

अब

विभाजनका नाममा चिरा -चिरामा दुर्गन्धित छ,

इर्ष्याको हैंजा फैलिइएर

टेथिस सागरको बगर भरी

मान्छेको हाडखोर बटुल्ने दिन

देख्नु नपरोस् ।

जन्डिसले समाएको यो रोगी परिवेश

मानव भुगोललाई पहेंलो बनाएर नजाओस् ।

प्रत्येक याममा तोरी फुलेर

भमरा डुलोस् ,

चराहरू चिरबिराओस् ।

प्रत्येक बर्षातमा

आकाश देखी कञ्चन पानी नै बर्षियोस् ।

रिसको घामले

धरती न्यानो हुन्न,

मान्छेका आँशु र रगतका नदीले

भुगोलका टापुहरूमा कहिल्यै उन्नत सिचाईं हुन्न ।

आफु छोडेर युग सोच्ने कि ?

वर्तमान मात्र नभएर भविष्य पनि हेर्ने कि ?

त्यसैले

"तिमी" र "म" अभिमानका उचाईंहरू !

ढल्नै पर्छ

यो सुन्दर मानविय गोलार्द्द भरी

हराभरा तोरी फुलाउँनको लागी ।

"समाप्त "

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

म लाटो मान्छे !

2010-10-01T12:46:00.000-07:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

समयको कखरा नचिनेर

अल्मलिईने म लाटो मान्छे !

परिवर्तन सँग बोल्न नजान्ने

जंगली सभ्यताको भण्डारन हुँ , म मान्छे !

प्रत्येक हिउँदमा घाम नभएको गुनासो पालेर

जीन्दगी च्यापेर सुत्छु।

प्रत्येक बसन्तमा फुल नफुलेको उजुर बोकेर

मनको अदालतमा हाजीर हुन्छु ।

अनि

म कहाँ मान्छे जस्तो हुन्छु र ?

जाबो बादल सित रिसाउँने

म घाम हुँदै होइन

अन्ध्यारोलाई चिर्न खोज्ने

म जून पनि हुँदै होइन

बाटाहरूमा पाइला राख्न नसक्ने

छालहरूमा तैरिन नसक्ने

पानीमा रूझ्न नजान्ने

घाममा रापीनँ नजान्ने

अहमताको ढिस्को बाहेक

म अरू केहि हुँदै होइन

त्यसैले म भन्छु

म एकदम लाटो मान्छे !

छेउको घडीले मलाई जिस्क्याउँछ

बज्दै गरेको क्यासेट प्लेअरले मेरो नशा छाम्छ

म जीवन हुन नसकेको

चिसो ढुंगा जस्तो मान्छे !

मशानहरूले मेरो मृत्यु घोषणा गर्छ

म नचल्मलाएकोमा ,

सयौं स्याल र गिद्दहरू रमाउँछन्

तर पनि

म सुतिरहेको छु,

एक अलच्छिने मान्छे !

डाक्टर र दार्शनिकहरू यन्त्र तेर्साउँछन्

मेरो मस्तिष्कको परिक्षण गर्न

म बुझेर पनि बुझ्न नचाहाने

गैर जिम्मेवार म मान्छे !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः इजरायल

उता शैलुङमा फुल्न नपाएका गुराँसहरू !

2010-09-02T12:22:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

उता शैलुङमा फुल्न नपाएका

गुराँसका आभा र चेतनाहरू !

समयको हिउँदे असिनाबाट

चुटिंदै र भेलमा थहिथहि बग्दै

क्षितिजपारीको

सप्तकोशी तरेर

मानौं

बगरहरूमै फुले त के भो ?

गुराँस गुराँसै भएर फुल्छ

बाँसना गुराँसकै दिन्छ

गुराँस गुराँस नै हुन्छ,

अनि पो हामी नेपाली भयौं नि ,

तपेश्वारी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मेरो घर

2010-09-02T12:15:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ

एक हूल कविहरू !

सँधै साँझमा भट्टीबाट निस्किए पछि

मेरो घरको आँगन तिर फर्किएर

यो घरमा वास बस्न ठिक छैन भन्दै कानेखुशी गर्थे ,

आज त एउटा फिरन्ते बटुवाले पनि त्यसै भन्यो ।

उफ् !

म

अन्योलमा परें

न म कवि, न म फिरन्ते ।

...................................?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

नाथे समय !

2010-09-02T12:04:00.000-07:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

ए पार्थिव !

तँलाई राख्ने चिहाँन

यहाँ नेर खन्नु पर्ला है ?

नाथे समय !

बाराम्बार यहि प्रश्न सोधेर हैरान गर्छ मलाई ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

एयरपोर्ट !

2010-08-16T11:10:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

उफ् ! एका बिहानै

अब

रेडियो नेपालले

शोकको धूनहरू बजाउँने भयो क्यारे !

आकाश हेर्छु

बैचारिक आगो सल्किएर धूवाँ - धूवाँ छ,

बग्रेल्ती

काग र चिलका बथान गौशालामाथी उडि रहेछन् ।

माथी उडाउँ त चराले टोक्ला भन्ने डर ।

तल झारूम् त मान्छेको विशाल नारा जुलुस् छ ।

फ्यूल पनि सकिनँ लाग्यो

कस्तो अनिष्ठ दिन ?

कहाँ कसरी अवतरण गर्नु अब यो नेपाली जहाज ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर
हालः ( इजरायल )

ए मान्छे !

2010-08-16T11:08:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

ए मान्छे !
तिमी रूख
भएर बाँच

थाहा छ ?........
पृथ्वी
मर्दैछ नि अचेल ।।

तपेश्वरीः- १ , ( उदयपुर )

हालः- इजरायल

बाटोको आत्मकथा ।

2010-08-16T11:05:00.000-07:00
-अशोक पार्थिव तामाङ

उ
कुनै विन्दुबाट जन्मिएर
फैलिंदै
मूलबाटो , दोबाटो , गोरेटो
घोडेटो , चौबाटो बन्यो रे
यूग छोएर
उसका छात्ती चिराचिरा पारिए रे !
पटक - पटक .......................................।

पदयात्रीहरूका जुत्ता-चप्पलका डोब
युगौं छातीमा
दसी टाँसेको छरे उसले ।
कसैको साँढे रहरले
च्यातेछन् उसका सुकुमारी यौवनत्व
अनि
कुँदाएछन् रे फलामे भावना विहिन क्रेनहरू !
उकालो - ओरालो,
दायाँ - बायाँ,
रगताम्य भएछ उसको देह ।
बाटो रूँन सक्दैन कठै !
कसले पो बुझ्छर उसको मर्म ?
रूँनु पो किन ?
बुझ्ने कोही नभए पछि.................. ।

उ हेपिएको छ ,
यो बस्तीमा
तसर्थ
रोइरहन्छ
रोइरहन्छ
बाटोमा देउराली छ,
देउरालीमा फलैंचा छ,
अलि छेउमा वरपीपलको चौतारी पनि
तर
सबै मान्छेका लागी न हुन् ।
खै के छ र यो जाबो बाटोको लागी ?

कति चोटी उ
अनुहारमा ढुंगाका थुप्रो
डन्डीफोर टाँसेर
बाँचेको छ।
फोरूँ केले फोर्नु ?
फोर्ने मानिस हो
उसलाई मन परे फोर्छ ।
नत्र
असरल्ल छोड्छ
किनारका उन्युँहरू ।

मनमनै रिसाउँदै भन्छ
नठोक बुट् कसेका तिम्रा अपराधी लात्तीहरू !
आखीर
मेरो छाती तिम्रो परेड र कवाज खेल्ने मैदान कति बनाउँछौ ,
शायद
यो बेला अति दुखेर
प्रश्न पनि गर्दै हुँदो हो
के यस्ता पनि मान्छे हुन् होलान् र ?
जहाँ मानवियता सुकेको छ
घाममा परालको त्यान्द्राँ सुके सरी ।
त्यसैले
बाटो
युग चपाएर
अलिनो स्वादमा
लम्पसार बाँचेको छ......................................।

बाटो उठ्नँ सकेन
मानिस जस्तो स्वार्थी भएर ।
मानिसले टेक्न सकेन
मानिस भएर
त्यसैले
सबैले हिडींरहेछन् मनखुशी
यसका अंग - प्रत्यंग ।।
मलाई सोध्दैछ बाटोले
के तँ पनि अरू झैं स्वार्थी मान्छे होस् र ?
के तँ मलाई मान्छेको मन बनाएर उठाउँन सक्छस् त ?

खै मैले अब के पो भन्नु र यी बाटाहरूलाई ?
यो आत्मकथा सुने पछि ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मेरा अनुभूतीका पलहरू ।

2010-08-16T11:01:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

१. फूलहरू तिमीले टिपिनँ फुलेका होइनन् । उसलाई बाँच्न देउ उसका रहरहरू । ढाकी र डालोमा थुपारेर प्रसाद भनेर नझुक्याउँ अनि बेच्न नबस उसका आत्माहरू । तिमी त पापी होउ , पापी मान्छे । धर्म गर्न सिक यो अमूल्य मानव चोलामा

२. ए लजालु मान्छे ! हरेक आँसुको अर्थ हुन्छ, रोउ धित पुरयाएर अनि हाँस न मुसुक्क । किन कन्जुस्याँई ?

३. मानिस भन्दा अग्लो उचाँईमा बसेर हेर्नुछ तिमीले भूगोलका हरेक जीवान्शुहरूलाई । तिनीहरूलfई पनि तिम्रै मायाको खाँचो छ । त्यति स्वार्थी नबन न ए मानव

४. म बाँचेको केहि बर्ष टिम्बुर हुन चाहन्छु, बाँकी सबै समयावधी सिर्फ छ्योईसाङ तिमीलाई अनि तिम्रो निश्चल प्रेमको लागी ।

५. आँखामा हिलो छ्यापेर साउन हुन्छ र ?

६. यो त झ्याउँकिरीहरूका साँझ हो ,त्यसैले छुद्र मानिस ! तिमी चूपचाप बस ।

७. मैले रित्तो थालहरू सित भोकको गुनासो गरेको छुँइन, नकि तिम्रो दया सित ।
क्रान्तीको ज्वार जराबाटै उत्पन्न हुनु पर्छ
तसर्थ: आउ, तिम्रा केहि मस्तिष्किय लिंगहरूका दान गर ।
देश मागी रहेछ तिम्रा नपुंसक हड्डीहरू ।
यो आईतबारे हाट होइन जहाँ तिम्रो चेत साग,गुन्द्रुकसँग सराबरी साटियोस् ।
...
८. एह यूरोपियन हावा !
हामीलाई पनि बोट भन्दा धेरै फल लटरम्म फलाउँन सिकाउँ ।
जरामा भविष्य हेर्नु छ हामीले पनि ।
कति हेर्नु त्यो बाँदर लड्ने उचाई , हेरेर कहिं हाम्रो गरीबी पेट भरिन्छ र ?

९. यी रंगहरू प्यालेटमा नअटेका त होइनन् ।

१०. हारका थुंगाहरू उनेर सुन्दर माला बनाउँने तिम्रा हातहरू लियोनार्दो दा भिन्चीका हात भन्दा नि कलात्मक छन् । किनकी रंगले तस्वीर कोर्नु र उमंगले तस्वीर कोर्नुमा फरक कला हुन् ।

११. ऊ थोत्रो झ्याल बाट नयाँ दृष्य हेरि रहेछ क्षितिज पर सम्म ।

१२. जीवनको चित्र रंगमा होइन, भावनामा बढि खुल्दो रहेछ हृदयको क्यानभासमा ।

१३. किनाराका स्वप्नाकृती ! बालुवा भएर बस, म छाल भएर भिजाउँने छु इन्द्रेणी तरंगहरू ।

१४. पानीका छालहरू डुंगा मूनि सुसेल्दै होलान् अतित , वर्तमान र भविष्यका तरानाहरू । म भने एकोहोरो बादलका टुक्रा हेर्दै समयको अलंकार रियाज गरी रहेछु एउटा गुलाफको आकृति क्षितिजमा फुल्लाकि भनेर ।

१५. तिमी समयलाई लिएर हिडँ , म तिमीलाई पछ्याई रहन्छु ।

१६. सलाईका हरेक काँटीहरू बल्न लायक हुन्नन् यसमा घाम , पानी , हुरी बतासको पनि उतिकै महत्वपूर्ण भुमीका हुन्छ जस्तोकि " तिमी र म ", " आकाश र जमीन " अनि " आस्था र विश्वास "।

१७. " भुत "म जस्तो थियो त्यसर्थ पनि " भविष्य " तिमी जस्तो नै होस् ।

१८. सपनाहरू ! विपनाको खोजमा साँझ - बिहान मरूभुमीका सडकहरूमा भौतारीन्छन्

१९. साले काठमाण्डु ! खाली ढाँट्छस् है ।

२०. मेरो इतिहाँसमा भिज्ने तिम्रो गोलवन्दी रहर , म वर्तमानको एक फक्ल्याँटा घाम जो कुहिरो भित्र मुस्कुराई रहन्छ । वर्षात् पर्खेर पानी नपर्न सक्छ तर मन खडेरीले भिजेको छ ।

२१. ऐ सपना ! मेरो आँखालाई रात बनाएर छोप ।

२२. यी बादलका झुप्पाहरू सित जीवनका धेरै प्रश्नहरू सोध्नु छ तर समय पो थोरै भयो क्यारे !

२३. पर्दा उठिरहन्छ जीवनको रंगमञ्चमा , कलाकारहरू बेमेल भावमा अभिनय गर्छन्, दर्शकहरू खित्का छाडेर हाँस्छन् अनि टिकटको पैसा फिर्ता मागीन्छ, एउटा मगन्तेले भिख मागे जसरी ।

२४. यी पाषाणका मूर्ति कहिल्यै बोल्ने होइनन् तिमी जति पूजा गर, रोउ या कराउ ।

२५. यो बुढो साँझ तोक्मा टेकेर खुइयययययय गर्छ परेलीको बारदली बाट ।

२६. मान्छेहरू भब्य जुलुस गर्दै थिए यद्दपी सामेल हुनँ सकिनँ म एउटा कमिलो हुनुको अर्थले , खुट्टाले किचेर शहिद नपार्लान् भन्ने के ग्यारेन्टी ?

२७. गमलामा फुल हाँसेको छ भनेर तिमीलाई कस्ले भन्यो ?

२८. ऋतुहरूको कलमी हाँगामा रहर रोपेर उ पनि त आज मुगलान भासिएछ नि बरी लै !!!!

२९. हे अकास ! तिम्रो पानीको रापले म पनि निथ्रुक्क भिजें ।

३०. बुढो अनुहारहरूमा मेह्न्दीको कालो फुल्नुँभन्दा यूवा प्रतिस्पर्धा फुलेको मलाई मन पर्छ ।

३१. पख आँधी ! तँलाई म पहाड भएर छेक्नेछु ।

३२. म जमेछु तर बाटो बगेछ जेहोस् ढिलो चाँडो उहि त्रिवेणीमा भेट होला ।

३३. मैले हेरेको दृष्य तिमी होईन भनेर कसले भन्न सक्छ ? आँगन भरी सजाईएका फुलका थुंगाहरूले तिमीलाई स्वागत गरीरहेका थिए मानौं सम्मोहनमा एउटा सुरिलो धुन गुन्जिएको थियो क्षितिजमा ।हो , त्यहिं बेला मैले तिमीलाई देखेको हो तिमी रातो गुराँस भएको ।

३४. अचेल मध्यरात कराई रहेछ स्यालका वस्तीहरूमा त्यसैले मानिसहरू त्रसित छन् आफै - आफै भित्र ।

३५. जुरेलीहरू उडेछन् बरै ! बर्तमानको रूखमा प्राचिनता ढकमक्क फुले पछि तर यस्तो किन भयो ? सोचिराछु.........

३६. आँखाभरी पालुवा मनको रहर बोकेर बैशाखको खोजमा उभिने त्यो उत्तिसको बोट सँधै मुर्च्छनाहरूमा बाँचिरहेछ पुरानो शहर जस्तै ।

३७. जब अलिखित बैंशहरू पानामा कुँदिन्छन् सिसाहरूको दिवार लगाएर अनि हावा, धर्ती झोंकिन्छ समयको आग्लो फुकाल्न ।

नोटः मेरो स्टैटासहरूको संकलन स्वरूप मिती २४

मार्च २०१० देखी ८ अगस्त २०१० सम्म लेखिएका केहि मलाई मन परेका अभिव्यक्तीहरू यसमा समाविष्ट छन् । यी उदगारहरू पनि साहित्यका प्रारूप नै हुन् भन्ने मेरो ठहर हो र यसमा यहाँहरूले पाठकिय प्रतिक्रिया अवश्य दिनु हुनेछ भन्ने विश्वास लिएको छु ।साहित्य लेखिएका मात्र साहित्य होइनन् । कतिपय साहित्य त बोलिएका पनि हुन्छन् । वास्तवमा यो संकलन पनि त्यहि बोलिएका साहित्यहरू हुन् ।यहाँहरूले खुल्ला बहस गर्न सक्नु हुनेछ।
धन्यवाद् ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर
हालः ( इजरायल )

भाग्यमानी भँगेराहरू !

2009-12-31T15:04:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

बाटो माथी धरापमा तेर्स्याइएका
अनिकालका कनिकाहरू
चर्न एकहुल भँगेराहरू भेला हुन्छन्
उफ्रिन्दै रमाउँदै पेटभरी खाँन्छन्
त्यसपछि जालमा
सर्
ल
क्
क
थुनिन्छन्............................।

भँगेराहरू बटुलेर जब शिकारी घर तिर लाग्छ
अनि प्रश्न उठ्छ मनभित्र
भँगेरा त कति भाग्यमानी ! बाबै ,
कम्तीमा बाँचुन्जेल मर्छु भन्ने पनि त थाहा पाएनन्
र भोको पनि त थिएनन्
तर
जबकि मान्छेहरू !
यहाँ
बाँचेर पनि
भोक मेटाउँन नपाई जलेर
प्याक-प्याक गर्दै मरिरहेको बाँचिरहेका छन् मिनेट मिनेटको आयु ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

माँन्द्रो बुन्ने सपनाहरू !

2009-12-26T16:17:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

गन्तब्य बिहीन
जीबनको
अनेकौं भाव तरेलीहरूमा
एउटा पातलो माँन्द्रो बुनउँ भनेर
जंगलहरू चहार्दै बाँस खोज्ने क्रम जारी छ
लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... !

हिंसात्मक जंगली जनावरको जमघट पछि पनि
यो खोल्सा र त्यो खोल्सामा पाईलाको बिभाजन दुरी छोडर्दै
चुरे महाभारत पर्वत श्रृङखलाको मध्य भागतिर पाईलाहरूको चप्पल फड्कारी रहेछु
लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... !

थाहा छैन
कुन साँगुरीको भीरमा मैले खोजेको निगालो बाँस फुलीरहेको होला
अनि
बाँस भेट्नुँको खुशीमा घर दौडिएर सौन्दर्यको गुराँस
आँखाको बारी र कान्ला भरी फुलाउँन पाउँने होकि, होईन ?
किनभने चारकोसे झाडी घनघोर छ
आँधीबेरी आउँन के बेर र ?
एउटा अजीव अजिङगर जस्तै
निलीरहेछ ख्वाप्पलक्कै
मेरो दिनको समय तालिकाहरू !

भाटा नि फोड्नुँ छ
कुनबेला चोया केलाउँनु होला ?
त्यतिन्जेल सम्म त झमक्कै रात परी सक्ला !
घाम अस्ताँचलमा खुईलिएर जदौ सम्बोधन गरे पछि
अनि खै के बुँनिएलार योजनाको माँन्द्रो?
झ्याउँकिरीहरूले पो अगुल्टो बालेर
लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्...
गर्नथाले पछि /

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

आहा ! धरतीको हरेक कुनामा यो जखमले घामहरू पुरयाउँन पाए त ।

2009-12-23T03:59:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

बिम्व नमिलेर टुक्रिएका केहि धरतीका सिसे-गमलाहरूमा
मानवताका आस्थाहरू रंग हालेर फुल्थेहोलान्
सिरानी राखेर सुतेका अल्छे रहरहरू !
संगठित भएर भालेबास्नु अघि नै जागीसक्थेहोलान्
घृणालाई स्नेहले गोड्दै
आहा ! धरतीको हरेक कुनामा यो जखमले घामहरू पुरयाउँन पाए त ।

शताब्दी निदाएका केहि मानवियताका मुर्चुङगा अनि बिनायोहरू !
ट्याउँ-ट्याउँ,टिउँ-टिउँ भाकामा आफै सित बिभाजन भएको आँगनको ईतिहाँस आत्मकथा रूँदै गुन्जाउँथेहोलान्
उष्णताले सेपिएका धरतीका कापमा पलाएका लेउहरू !
बुट्याँन बनेर मानव बस्तीकाहरूका बगैंचामा फक्रिन्थेहोलान्
चट्टान फोरेर मन रोप्दै
आहा ! धरतीको हरेक कुनामा यो जखमले घामहरू पुरयाउँन पाए त ।

हुस्सुको अग्नीमा तापिएको श्रृजनशील मनका हाँगाहरू !
बसन्तको कोपिला बनेर लहलहाउँने थिएहोलान्
कुलो नभेटेका गैरीखेतहरू, रातामाटे डाँडाका प्लाँङ्खर भुमीहरू !
अनाजबृष्टी गर्दै सुडानका भोकहरू भर्नेथिएहोलान्
मानिसको सामुहिक प्रयासमा
आहा ! धरतीको हरेक कुनामा यो जखमले घामहरू पुरयाउँन पाए त ।

आकाश बाँड्ने मान्छेको होडबाजीहरू !
धरती चिरा-चिरा पार्ने धर्म बिशेषका रंग र जातियताहरू !
सिङान पुछेर मान्छेले बिसर्जन गर्नेथिएहोलान्
बैरीमा दरिएका मानवताका साईनोहरू !
मित्रताको हात फैल्याउँदै मुसुक्क मुस्काउँथेहोलान्
युद्द त्यागेर शान्ती डाक्दै
आहा ! धरतीको हरेक कुनामा यो जखमले घामहरू पुरयाउँन पाए त ।

एक अर्कोमा चिनारी हुँदा-हुँदै जानी-जानी निर्मित तिता क्षणहरू !
पुनर्मिलनको आँधीबेरीले उडाएर पत्कर उडाएसरी लाने थिएहोलान्
ईन्द्रेणीहरू फुलेर क्षितिजभरी अभाव काटेर धेरै सल्लेरी र मानेभञ्ज्याङहरू !
बिश्व ब्रम्हाण्ड नै बयस्क यौवन फक्रिएकी नव दुलही जस्तै देखिन्थिहोलिन्
एकको पिडा अर्कोले बुझ्दै
आहा ! धरतीको हरेक कुनामा यो जखमले घामहरू पुरयाउँन पाए त ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

म किन उपस्थित हुँन्थेर तिम्रो सामु यसरी घुँडा टेक्दै ?

2009-12-21T09:02:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

भन्ने र मान्ने पद्दतिको लहलहैमा
बिना कुनै अन्वेषण समाहित भएर हावा झैं उडेको भए
हजारौं चिसा कंक्रिटका मुर्तिहरूलाई आस्थाको नाममा
यदि पुज्दै म फुलमाला र खादा लाउँदो हुँ त
म किन उपस्थित हुँन्थेर तिम्रो सामु यसरी घुँडा टेक्दै ?
यो लज्जित जस्तो अनुहार बोकेर
यो प्रणय बिम्वले भरिएको अनुरोधको खास्टो उपहार दिनँ
जीवन-सम्झौताको खातिर ।

चिप्लिएका हिउँदका सिरेटोहरू !
बादल नदेखिई बर्षिईएका अनुरागका थोपा-थोपा अनुभूतिहरू !
यदि बिना अर्थ जता-ततै पोख्दो हुँ त
म किन उपस्थित हुँन्थेर तिम्रो सामु यसरी घुँडा टेक्दै ?
यो निगार हुनँ लागेको जाँडको झोल भएर
यो प्रणय बिम्वले भरिएको अनुरोधको खास्टो उपहार दिनँ
जीवन-सम्झौताको खातिर ।

केहि कञ्चनजंघा र पवित्र मादीहरू थुनेको छु मेरो दिल भित्र
केहि स्वर्गद्दवारी तिर्थ सरहको मन्दिरहरू बनाएको छु आफु भित्र
बैंसको झोंकमा बिना सम्मान लिलामी हुँदो हुँ त
म किन उपस्थित हुँन्थेर तिम्रो सामु यसरी घुँडा टेक्दै ?
जितेर पनि हारेको जस्तो अनुभव लिएर
यो प्रणय बिम्वले भरिएको अनुरोधको खास्टो उपहार दिनँ
जीवन-सम्झौताको खातिर ।

रहरलाई लाखले गुणा गरी उफ्रिनँ खोज्ने मेरो कवि मन लिएर
शितल चौतारीको खोजमा तिम्रै बरपिपलको छहारीमा सियाँलिईन रहर गरेको छु
जीवनको अनुभवको चर्खा काट्दा यदि म साउन भदौ झैं भावनामा धमिलिईन्दो हुँ त
म किन उपस्थित हुँन्थेर तिम्रो सामु यसरी घुँडा टेक्दै ?
यो भीडभाडरूपी कोलाहलमा पनि शान्त अनुभाष बोकेर
यो प्रणय बिम्वले भरिएको अनुरोधको खास्टो उपहार दिनँ
जीवन-सम्झौताको खातिर ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

म ! मेरो मलामी कहिल्यै जानेछैन...............।

2009-12-19T12:44:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

म !

मेरो

मलामी

कहिल्यै

जानेछैन ....................।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

परिवेश !

2009-12-18T15:22:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

ए रात !
तैले मलाइ खुब हेपिस् है ,
आज अँध्यारोमा घ्वाप्लाक्कै छोपें भनेर
पख् है ,
म तेरो जुन खोसेर
तेरै शिर बाट
सर्लक्क भोलीको
घाम झुल्काउँछु यो तक्दिरमा
अनि
थाहा पाउँनेछस्
बुझिस् ...........?

ए सडक !
तैले मलाइ एक रौं पनि मानिनस् है ,
मेरो खुट्टा कमजोर छ भनेर
पख् है ,
म यहि खुट्टाले दगुरेर
बिश्वको द्रुत धावकको
मेडल टासेर फर्किन्छु यो छातीमा
त्यति हिम्मत छ मेरो
अनि देख्लास्
बुझिस्.............?

ए मान्छे !
तैले मलाई मान्छे नै गनिनस् है ,
पख् है ,
तेरो ढुंगाको देउतालाई सोध्छु
कतै तेरो र ढुंगाको अघिल्लो जन्मको नाता पो पर्थ्योकि ?
बरू
तैंले भन्दा पहिले त त्यसले पो चिनेर मानबियता देखाउँथियोकि ?
म जाँच्छुनि एकचोटी
बुझिस् ..........?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

/खुट्टामा आँखा //

2009-12-17T13:36:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

/ खुट्टामा //
/आँखा //
/बालेर / /
/हिड्छुँ / /
/अब देखि //
//लौ हेरूँम् न !//=
/कसरी / /
/ठेस लाग्दो रहेछ ?//

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

म साले कपूत छोरा !

2009-12-16T00:30:00.001-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

जन्मिदाँ सालनाल सँगै गाडेको भए
किरा र कमिलाले खाईसकेको हुन्थेहुँला
माटोको अणु भएर बिलाएको हुन्थेहुँला
न सम्झनामा हुन्थे, न म अहिलेको अहंकारी हुन्थे
हुर्किएर आमा माथि हैकम चलाउँने
म साले कपूत छोरा !

रगतको चोक्टा-चोक्टा फ्याँकिन् होलिन्
मेरी आमाले मलाई जन्माउँदा
भोकको महाभारत सहि होलिन्
मलाई खुवाउँदा, हुर्काउँदा, पढाउँदा , लेखाउँदा
अहिले कति न जाँन्ने भएर
आमालाई बोक्सी , बेश्या भन्ने
म साले कपूत छोरा !

उनको आँखाबाट धरधरी मेची र कर्णाली बगाईदिन लाज छैन मलाई
दशनंग्रा खियाएर पाल्छिन् , फाटेको गुन्युँ लाउँछिन्
सास मात्र छ ज्यान भन्नुँको नाममा
गरीबीले पोलेर हिउँद ठिहिरियाउँदा
एक आङ न्यानो दिने हैसियत छैन
तर
आमालाई लबस्तरा र भिखारी भन्दै
ठुला भाषण मात्र छाँट्ने
म साले कपूत छोरा !

कैयौं दिन खुशीले फुलिथिन् होलिन्
कैयौं रात दुःखले रोएथिन् होलिन्
मेरो बिचरी आमा
छोरा जन्माएँ भनेर
भविष्य हेर्छ भनेर
मनभरी हजारौ सपना साचेथिन् होलिन्
तर
अर्काको चाप्लुसी नुन खाएर
उनको सपना चकनाचुर पार्दै
उल्टै आमालाई नै अविकसित भन्ने
म साले कपूत छोरा !

जाबो जन्मदिने आमाको अनुहार त उजेलो राख्नँ सक्दिनँ भने
मैले घमण्ड गर्नु बेकार छ म जीउँदो हुँनुको
ज्वरोले थलिएको बेला ओखती ,ज्वरो नै खाएर बाँचिन्
समाजले ढुंगा बर्साउँदा ,मेरै खातिर फुल सम्झेर हाँसिन्
यति बेला अस्मिताको कुरा उठाएर
मेरो बाउँ को थियो भन्ने केरकार गरेर
आमालाई कठघरमा उभ्याएर सोध्ने हुकुमी खालको
म साले कपूत छोरा !

संसारको नाङगो नाँच हेर्न लालायित मनहरू बोकेर
आदर्शको नैतिकता आमालाई सिकाउँछु
आमाले गरेका प्रत्येक कामहरूलाई
पाखण्डीको बरोबर संज्ञा दिन्छु
सेतै फुलेको कपाल आमाको दोष देख्छु
अनि डढाउँ तिम्रा जगल्टा भन्छुँ
तर
प्रत्येक गाँसमा आमाले कमाएर दिओस् ठाँन्छु
बिद्दताको ग्रैजुइएशन् देखाएर तर वास्तविकतामा सिन्का पर सार्न नसक्ने
म साले कपूत छोरा !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

दिनमा नसुत ! घाम भाग्नेछ, रातमा नसुत ! जून भाग्नेछ ।

2009-12-14T14:31:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

ननिदाउँनु
दिनमा निदाएँछु - घाम भागेछ ,
राती उसै निदाएँछु - जून भागेछ ,
उफ् !!!!
ब्युँझिएर यसो सम्झिएँ
घाममा सुर्यग्रहण लागेछ
जूनमा दागै-दाग लागेछ
मेरो जीवनको बस्ती अँन्धकार भएछ ।

लौरो नटेकेको मेरो ज्यान !
थाकेर लौरो भई टेकिएछु ,
हिमश्रृङखला चढ्नुँ कता हो कता ?
फेंदी मै पो रन्थनिएँछु ।
उद्देष्य छोडेर रहर भागेछ
बटुको पसार्दै भिख मागेछ
उफ् !!!!!
ब्युँझिएर यसो सम्झिएँ
घाममा सुर्यग्रहण लागेछ
जूनमा दागै-दाग लागेछ
मेरो जीवन बस्ती अँन्धकार भएछ ।

पानीमा मैले मरूभुमी साटेछु
अल्छीको जीवन बिष चाटेछु
भाग्यले मलाई लिलाम गर्दा
म गरीब होइन भनेर ढाँटेछु
उफ् !!!!
ब्युँझिएर यसो सम्झिएँ
घाममा सुर्यग्रहण लागेछ
जूनमा दागै-दाग लागेछ
मेरो जीवन बस्ती अँन्धकार भएछ ।

त्यसर्थ,
अबको परिवर्तित आकाश झुल्कँनासाथ
विपनामा भन्नेछु मान्छेहरूलाई
दिनमा नसुत ! घाम भाग्नेछ
रातमा नसुत ! जून भाग्नेछ
किनभने
एक-एक अंश यो रातको
एक-एक अंश यो दिनको
भविष्य बनाउँन ठुलो काम लाग्नेछ
भन्दैछ मेरो ठक्करे चेतनाले !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

म लेख्छु पञ्चेबाजा बजाउँदै युग फुक्ने बुलँन्दी कविता !

2009-12-13T14:22:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

आफ्नै गोठहरूमा छिरेर घाँसपराल गर्दै
तारी गाई र फुर्के अनि कथुरे गोरूको डुँडमा भुस पानी र खोले खन्याउँदै गर्दा
क्षितिज पर देखिएको बादलले
कुइबिर भिरको चुल्ठो निर्लज्ज खेलाउँदा
म लेख्छु , आँखामा प्रेमिल मोहको युगीन कविता !

काभ्रेखोलाको पानीमा माछा मार्न दुवाली छेक्दा
सिमलीको हाँगाहरूमा जुरेली उफ्रिएर नाचेको देख्दा
छेउछेउमा उभिएका टाँकी र पट्मेरोको घाँस हेर्दै
म लेख्छु ,मनमनै एउटा आफ्नै जमिनको युगौं भासिएको कविता !

मुलबाटोको एक्ले बरको फलैंचामा बसी
गोंधुलीको साँझ नियालेर चाख्दा
झाङ र पोथ्राहरूमा लुकेर चेतना फुक्ने
म लेख्छु , मस्तिष्कमा करोडौ मानव झ्याउँकिरीहरूको दविएको कविता !

हलुँडे र खन्युँको घाँस छास्दै गर्दा
मनमनै छास्छु केहि बिचारहरूका डाँठहरू
दिउँसो सिमखेत तिर बाँसुरी बजाउँदै गोठालो जाँदा
तातेर मस्तिष्कको चट्टानहरू
म लेख्छु , कल्पनामा भुकम्पिय सोनामी ल्याउँने परिवर्तनको लयकारी कविता !

बारीमा बनाईएको टहरोमा बाँदर र चरा धपाउँनुबस्दा
एकान्तमा काल्पनिक इन्टरनेट जोडेर
आकाश र जमिनको बिहेको कुरा छिनोफानो गर्न लमी भएर
देउराली भन्ज्याङको शिरबाट
म लेख्छु , पञ्चेबाजा बजाउँदै युग फुक्ने बुलँन्दी कविता !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

अनुँहारहरू !

2009-12-12T14:44:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

अनुँहारहरू !
मृगतृष्णाको रापमा जल्दै
तासको पत्ति फिट्छन्
एक्का , दुक्की , बास्सा अनि जोकर !

लोभले च्याँखे थाप्छ रहरहरू !
दाउ बल्झिन्छ घाउ भएर अतितहरू !
पन्ना पन्नामा लिप्सिएका मसिका रेखांकित दागहरू !
हावामा उड्छ बाफ भएर
प्रत्येक घुम्तीमा ब्रेक दाब्न खोज्यो
अनि कच्याक-कुचुक हुँन्छ
यी प्लास्टिक र कागजका अनुँहारहरू !

भाग्यको कोलमा पेल्छ उद्देष्यका तोरीहरू !
प्रत्येक घानमा तोरी पेलिन सक्दैन
पिनाँ डढेर खरानी हुन्छ ,
माटोको डल्लाले सोसेर
अनुरागका पानीहरू !
बर्षाउँछ बिरक्तीको घामहरू !
अनि छाम्छ
त्यो थोत्रे निधार सुँकसुँक गर्दै
यी बासी अनुँहारहरू !

लंगुरबुर्जा जित्छ कुनै समय
तास चाहनाको फिट्छ समय
हार्छ आफैसित अनि
चाउरिन्छ नशानशामा खुम्चिएर
प्रायश्चितले
सडेका निलो र कालो अनुँहारहरू !

क्षण क्षण कलेटी बोकेर ओठमा
लाली किन्न हतारिन्छु कस्मेटिक पसल
जीवनको लोकसेवा आयोगको परिक्षा दिन
झुन्डिन्छुँ कम्प्युटरको किबोर्डमा
अनि देख्छु छर्लङग
स्क्रिनमा कैद भएका
यी फुंग रंग खुईलिएका
रक्त अल्पताले ग्रसित
मनोभावनाका भिखारी
बेचैन म जस्ता थुप्रै अनुँहारहरू !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

समयले के गर्छ ? त्यो भने हेर्न बाँकी नै छ ।

2009-12-10T14:56:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

एउटा रातले दिन गुमाए पछि
जन्मिएको सिर्जनाको भ्रुण म !
समयको हिसाब- किताब गर्दा
म दिनको हुन्छु या रातको ?
त्यो भने हेर्न बाँकी नै छ ...................।

एउटा अध्याय ढले पछी
अर्को कालको इतिहास कोर्न
जन्मिएको म !
समयले व्याख्या गर्दा
म पढिन्छुँ वा फोहोरको थुप्रोमा फालिन्छुँ ?
त्यो भने हेर्न बाँकी नै छ ......................।

मानव पुस्तकालयमा नयाँ पुस्तक भई
विमोचित भएको म !
बर्तमान समयको पिढींले पढेर मुल्याँकन गर्दा
पछिल्लो सन्ततिहरूलाई संरक्षण गर्छ वा गर्दैन ?
त्यो भने हेर्न बाँकी नै छ.............................. ।

जोगीको मन्त्र आधुनिक स्टुडियोमा रेकर्ड भएर
जन्मिएको गीत म !
समयेले येसलाई गाउँछ वा बिर्सिन्छ ?
त्यो भने हेर्न वाँकी नै छ............................. ।

चेतनाको हड्डीहरु घोटेर निकालेको रंगबाट
पृथ्वीको क्यानभासमा
बिशाल चित्र बनाउँदैछु
यो प्रदर्शनी हुँन्छ वा हुँदैन ?
त्यो भने हेर्न वाँकी नै छ................................. ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

सगरमाथा खोज्दै निस्केको बिहान ! ( सयुँक्त कविता )

2009-12-09T03:00:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ, बलदेव भट्ट "बिहानी", चुम लिम्बु र समदर्शी काँईला

नाँम्चे फेदींका बुद्द-गुँम्बजहरूलाई !
हलगोरू दाएर
शताब्दिऔंको
पर्म ख्वाप्लक्कै खाने सित ,
सगरमाथाको मसी
कुन हिउँदको सिरेटोले पातलो बनायो ?
सोध्न चाहन्छन् -
रिढीं र सेती दोभानका किनारहरू............ !

चमरीका बथान
जीवन-उत्थानका गोठमा
युगीन निम्छरा भोगाईहरु नियाल्दै बस्दा
सगरमाथाको धूमिल बर्को ,
कुन चैतमासको हूरीले उडाएर लग्यो ?
सोध्दैछन् अरूण-तमोरका छलाँङमय सुसेलीहरु..... !

हिमलेकका जन-रंजनहरुलाई !
बैंशको घाममा चोबलेर
पक्वाशयमा भूइंचालो रोप्नेहरु संग ,
सगरमाथाको मही-तल
कुन पटाक्षेपमा गएर भासियो ?
सोध्न चाहन्छन् -
टिस्टा र काँगडामा कुँदिइएका हाम्रो सिमा स्तम्भहरू !!

पदचापहरु भन्दा अलि माथि उक्लिएर,
घाम-जून पहिरिएकी !
तरुणी हिम-छाती चिरेर हेर,
यो जन्मँभूमिको संग्लो हिउँसँग,
कुन कठोर-निर्जीव चट्टान पग्लिंदैन ?सोध्छ्न् -
सप्तकोशी ,बबई र कमलामाई किनारमा-
भत्किँदै उभिएका ढुंगील बाँधहरू ...!

बुर्ज दुबइ टावरको ठिक फेंदमा
टक्क उभिएर सोचें -

" कहिं पुगिन - छु " - ले

यी त ठ्याक्कै हलाउँसिनेईशनको उँचाई मात्र हो
यी त ठ्याक्कै बनावटी रंगै - रंगका भिरहरू !
भिरै-भिरको रंगहरू !
उभिइरहेको कन्ट्रास्टमा -
जहाँ मान्छेको अग्लो उचाईमा उक्लन चाहने सोचहरू !
भिर जस्तै भत्किएर सतहतिर लडिरहेका छन् ,
त्यसर्थ, आजकल म सगरमाथा बाँचिरहेछु
ऐन्द्रिक रंगीताको बोधतामा
अर्थकुल
निर्निमेष हेरिरहँन्छ क्षितिजलाई
सगरमाथा खोज्दै निस्केको बिहान ...!

नाँङलो र डालोमा बेच्नँ राखिएका बदामी अक्षरहरू !

2009-12-07T16:25:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

नाँङलो र डालोमा राखेर
मेरा अक्षरहरूका प्रतिबिम्वित छाँयालाई
रत्नपार्कको सिंढीनेर
उभिएर बदामको टोकरीमा
बेच्नँ बसेको छु
कहिले सडक पेटी-पेटीमा बिकाउँछु
कहिले गल्ली-गल्ली छिरेर बेच्छु
मेरो बदामी अक्षरहरू !
हो मेरो अक्षर धुलोले ढाकेको छ ,
किनभने खुला चउरमा बसेको छु
गन्हाउँला माटो अनि अनेक थरी
तर
के तिमीलाई थाहा छ ?
मेरो बदामी अक्षरहरू माटोमा फल्छ
माटोमै हुर्किन्छ
अनि माटो मै बैंस फुलाउँछ भने माटो नगन्हाँए के गन्हाँओस त ?
यसमा मेरो भन्नुँ केहि छैन ।

तिम्रो जिब्रोले माटोको स्वाद थाहा नपाउँनु
कस्तो दुर्भाग्य !
म यहि बदामको टोकरीमा
बिउँझिनँ नसकेको रातहरू सुसेल्दैछु अनि ब्युँझाउँदैछु पर्चाले बदाम बेरेर।
म यहिं पिपलको बोटमा हजारौ ग्राहकहरूको दिन झुँक्याउँदैछु।
तिमी कस्तो मुर्ख यस्तो प्रश्न सोध्ने ?
मेरो बदाम नबिक्दो हो त म कसरी जिउँथेहोला ?
मेरो पुर्ख्यौलीहरू बदामका जन्ती जाँन्थे ,
मेरो च्याप्जुहरू बदामका मलामी जाँन्थे ,
म त बदामका अक्षर लिएर बसेको छु
यसमा मेरो के दोष ?
म बदाम बेचेर प्रेम गर्छु
म बदाम टोकेर पेट भर्छु

घुम्ने नगर पुलिसले खेदोस्
म डालो र नाँङलो बोकेर पुलिस भन्दा छिटो दगुर्छु
गल्ली गल्लीले मलाई चिन्छ र
आपतमा लुकाउँछ
मेरो पेशा बदाम बेच्ने नै हो तर म बदाम नभएको अक्षर बेचेर
परिवर्तन् ल्याउँछु
अनि ईईईईईईईईईईई लोप्पा पो ख्वाँउछु यि डन्ठेहरूलाई !
चेतनाको आरिसेहरूलाई !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

आसुँ सुक्यो आँखा भरी मोती बनी, झुल्ने कहिले ?

2009-12-07T15:24:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ + आँसु शर्मा

आसुँ सुक्यो आँखा भरी मोती बनी, झुल्ने कहिले ?
मुटुको यो बँगैचामा आशाको फूल , फुल्ने कहिले ?

धेरै हिउँद बर्षा बिते कालो बादल, बोकी-बोकी
मन भित्रको तुवाँलो यो मायाले, खुल्ने कहिले ?

पर्खाइमा रहर ढल्यो तिम्रो बाटो ,हेर्दा-हेर्दा
मनभित्रको मन छोइ अँगालोमा, भुल्ने कहिले ?

उजाँड छ यो बनपाखा मेरो मनको ,बस्ती भरी
अबिर भइ सिउँदो भरी मनोमानी, घुल्ने कहिले ?

आँखाहरू बन्दी भाछन् तिमै फेवा,रूपातालमा
स्वतन्त्र भई चरा जस्तै आकाशमा , डुल्ने कहिले ?

अचानक आमालाई सपनामा देखें अनि मेरो गाउँघर सम्झिएँ।

2009-12-04T16:50:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

आज अचानक
धेरै दिनको अन्तरालमा
मेरी आमाको धमिलो र टिठ् लाग्दो अनुँहार
सपनामा भए पनि देखें ,
सन्तानको माया खातिर बर्को र खास्टो भित्र
एक कुनामा गाँठो पारीएको
भुटेको मकै भट्मास
अनि
प्लास्टिकको थैलोमा हाल्दिनुँभएको सातुको झल्झली याद आयो
केटाकेटीमा आमाले गर्नुभएको माया सम्झिएँ
चकचक गर्दा दिनुभएको उपहाररूपी चड्कन र गाली पनि सम्झिएँ ,
आमाले म परदेश हिड्ने बेला भन्नु भएको कुरा सम्झिएँ,
कतै मेरी आमाले मलाई सम्झिएर धरधरी पो रोइन् कि ?
सन्तानले अब मलाई बिर्सियोहोला भनेर ।

यो रातभरी क्षितिजपारीको परदेशमा अलकत्रको कालो टोक्दै
मेरो गाउँको जून सम्झिएँ
मेरो ठाउँको घाम सम्झिएँ
डोको सम्झिएँ, थुँन्से सम्झिएँ
परालको गुँन्द्री ,मान्द्रो सँम्झिएँ, मकैको खोस्टाको पिरा सम्झिएँ ,
बटुकोले पानी उघाउँने खोल्साको कुवा सम्झिएँ ,
घुम्तीको पँधेरो सम्झिएँ ,
मेरो बालककालको साथीसंगीहरू सम्झिएँ
हलगोरू र माली गाईको बाछो सम्झिएँ
मेरो गाउँघरको डाँडाकाँडा सम्झिएँ,खोलानाला सम्झिएँ,गोधुँली सम्झिएँ
पाराङ आकुको बाँसुरी रन्को र सानाकान्छा आकुको मादल सम्झिँए
गाउँमा यतिखेर कसैको बिहेमा रमाईलो जमघट पो भईरहेकोहोला कि ?

आज अचानक
मैले मेरो गोठ सम्झें
मेरो खेतबारी सम्झें
मेरो उकाली ओरालीको धनुषटङकार बाटोहरू सम्झिएँ ।
परदेशमा खै के भयो कुन्नी यो मन ?
बिजुलीको उज्यालो बाट उम्किएर टुकी र दियालो मन पराएँ।
मैले माझ जँगलको बरबोटे सम्झिएँ
बटुवाहरूको मन बिसाउँने , घाँसेदाउरेको भारी बिसाउने पाटी र फलैंचाहरू सम्झिएँ
एकोहोरो हेरिरहुँ लाग्ने मेरो देउराली सम्झिएँ
त्यसैले
मनलाई एकचोटी छामी हेरें शिर देखी पुछारसम्म
शायद् आज
गाउँले पक्कै पनि मलाई नै सम्झियो कि ?

तर
मेरो प्यारो गाउँ !
मेरो प्यारो देश !
यद्दपी
म अहिले परदेशमा भए पनि
हरेक पल
हरेक क्षण
नारायण गोपाल,फत्तेमान,बच्चु कैलास,ध्रुब के०सी०, प्रेमध्वज ,अरूणा लामा, तारादेवी,गोपाल योञ्जन र दाबा ग्याल्मो ,भक्तराज,लोक बहादुर क्षेत्रीलाई बजाएर
तिमीलाई सम्झिरहेछु
त्यसैले बिरानो नहोउ ल म देखि
म चाँडबाड मनाउँन टुप्लुक्क कुनै साँझ झुल्किनेछु
मनलाई बाँधेर बस त्यतिन्जेल ।

यो सन्तान तिम्रै हो कहिल्यै बिर्सनेछैन
यो मेरो बाचा भयो
तिमीले सोच्दो पनि होलिउ
बचेराहरूले पखेटा लागे पछि गुँड छोडेर यसरी नै जान्छन् भनेर
तर
पर्खिदै बस मात्र
म केहि कोसेली लिएर आउनेछु
तिम्रो अनुहार हेर्न
तिम्रो परिवेश फेर्न
तिम्रो दुःखले बहेका आँशुहरू पुछ्नँलाई
ढिलो चाँडो हुनसक्छ
केहि हिउँदहरू बित्न सक्लान्
केहि बर्षाहरू बित्न सक्लान्
तर
आमा !
म बनबासी भने कहिल्यै हुनेछुइँन ,
तिम्रो सन्तान अवश्य फर्किन्छ
म मेरो बनपाखा सित दोहोरी गाउँन
म मेरो नाना, आङाहरूको माया समेटनँ
केहि जूनहरू बोकेर आउँला ,यदि बस्तीमा अध्याँरोले ढाकेछ भने
केहि घामहरू बोकेर आउँला मनमा रात परेछ भने
त्यसबेला
म बादल नै भएर उड्दै आईपुग्नेछु ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

गजलः तिमीले मेरो संघार टेकेर गयौ ।

2009-12-03T10:00:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

तिमीले मेरो संघार टेकेर गयौ ।
अनुत्तरीत प्रश्नहरू लेखेर गयौ ।।

अन्जान हामी हिजोसम्म पनि
बिना परिचय किन भेटेर गयौ ।।

शुनसान थियो मेरो जीन्दगी त
बिरहको धुन फेरि रेटेर गयौ ।।

झुल्कुँला वा अस्ताउँला पिरतीमा
अलिकति जून चाहिं छेकेर गयौ ।।

माया गर्नेको प्रेम मनमा हुन्छ रे !
"पार्थिवको" झुपडी मात्र देखेर गयौ ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

परदेशको जीवन अनुभव !

2009-11-30T16:06:00.001-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

दैनिक जसो
कम्प्युटरको माउस संगै
म भित्र
मरेको अनि बाँचेको धुकधुकीहरु !
एकान्तमा सँगालेर
पंकज उदासलाई
बजाउँछु
अनि भुल्छु आफुलाई
यो परदेशमा............................।

क्षितिज पारी अवस्थित
मेरो घरको बलेसीको डीलमा उभिनँ
जून भइ चियाउँन जान पाए पनि हुन्थ्यो
किनकि बर्षौ भएछ
म परदेशी भएको पनि ,
थुप्रै आँप, कटहर, लिच्ची, मेवा,आरूहरू पाके होलान्
मेरो घरको करेसा बारी र बगैंचामा
हजारीमा पानी भरेर फुलहरूको गमलामा पानी लाउँथे
एउटा माली नै भएर
तर
अचेल फुल्दैछकि होइन ,ति फुलहरू ?

गमलामा रोपेका रंगीबिरंगी फूलहरु कस्ता भएहोलान् ?
मेरो घरको बारदलीको रंग उस्तै छ कि खुईलियोहोला ?
आज राती सपनामा भए पनि
पुगेर आउँनेछु ।
मन चसक्क दुख्छ
परदेशी हुनुको पीडाले ।
अनि
कान्तिपुर एफ०एमको कान बटार्छु ।
प्रस्तोता ! हेम सुबेदीको आवाज सुन्दा
ओहो,नेपालमै छु कि जस्तो लाग्छ
तर कहाँको हुनुर ?
यो तातो मरूभुमी र मेरो हिमाल भएको देश नेपाल ।
तुलना नै हुँदैन।
मन अमिलो पार्छु
अनुँहार चाउरिन्छहोला मेरो
तर म ऐनामा हेर्दिनँ ।

पत्र-पत्रिका बटुलेर पढिहेर्छु
अहँ ! देशको हालखबर उस्तै छ ।
देश झन् अप्ठ्यारो मोडमा छरे !
फेरि म घर जाने रहरको हत्या गर्छु ।
पोहोर जाउँला भनेको त्यतिकै भयो
यो साल पनि उस्तै उराँठ लाग्छ समाचार मेरो देशको
खै ! म अब कहिले फिर्ने हुँ ? आफैलाइ निर्क्यौल छैन ।

फेरि
फेसबुक खोल्छु साथीहरूको बिचार पढ्नँलाइ
एउटा लाटो मान्छे भएर फटाफट औला पड्काउँछु किबोर्डमा
एक्लै हाँस्छु खितखिताएर
किनकी हजार साथीहरूको हजार बिचार देख्नँ पाईन्छ
बिहानको घाम नझुल्कन्दै मध्य पुर्व एशिया, युरोप अमेरीका र नेपालबाट
कैयौ लेख-रचना साथीहरूले मेरो पेजमा झुन्ड्याईदिनुभएको हुँन्छ
अनि म
हरररर पढ्छु
मानौं
म एउटा भोको मान्छे हुँ
जसको अघि खाना दिए जस्तै आँखा नचिम्ली भ्याईसक्छु ।

अब रेडियोमा बुलबुल सुँन्छु
प्रस्तोता ! अच्युत घिमिरेको मिठासयुक्त प्रस्तुती ।
फेरि गजल बज्छ तर ......नेपालीमा ,
शिव परियारको !
"तिम्रै निम्ति मखमली चोली लिई आउँला
केहि वर्ष पर्ख अझै डोली लिई आउँला "
अनि यतिकैमा म झसंग झस्किन्छुँ र सम्झिँन्छु
ओहो !
यो गीतले मेरो कथा पो भन्दैछ कि जस्तो लाग्छ
आपा-आमाले प्रत्येक चोटी फोनमा दोहोर्याउँदै भनेको कुरा सम्झिएँ
छोरा ! तेरो बिहे गर्नु थियो
यसपाली तँ आउँथिस् कि ?
स्वदेश फर्कनुँ कसलाइ मन हुँदैन र ?
मन दुख्छ
रेडियो निभाउँछु ।
चकमन्न हुन्छ वातावरण
अनि चाख्छु एकछिनको शुन्यताको सुखाःनुभूति ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( ईजरायल )

डोको-नाम्लो अनि हाँङग्रे ढाकरहरूको घोषणा पत्र !

2009-11-28T14:50:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

सोतर बटुल्न जंगल पसेका
डोको-नाम्लो अनि हाँङग्रे ढाकरहरू !
देउराली भञ्ज्याङको
ढुंगामा चाक बिसाएर
हस्ताक्षर गर्दैछ
एउटा घोषणापत्रमा
अब हामी सोतरमा जीवन साट्दैनौ भनि ।

गाईको दुध दुहुँने दुधेरो , ठेकी अनि मदानी बनाउँन
बाँस खोज्न र काठ खोज्नँ
जंगल-जंगल चहार्दैनन् रे !
घर पोत्ने कमेरो अनि रातो माटो ल्याउँन
माटो खानीमा लाइन लाग्दैनन् रे !
जीन्दगीको पल-पल ढिकी र जाँतोमा थ्याच्-थ्याच्
कुच्याउँदैनन् रे !
किनभने यो बिज्ञानको समय हो ,
यो सुन्दा मलाइ खुशी लागेको छ
अब पो बल्छ
पानीहरू पेट्रोल जस्तै
अब पो हुन्छ बिकास
चाहे जस्तै
किनभने
तार नटाँङी नै करेन्टहरू
दिमाग दिमागमा यत्रो बेगमा प्रसारण भए पछि
त्यसैले त
सोतर बटुल्न जंगल पसेका
डोको-नाम्लो अनि हाँङग्रे ढाकरहरू !
ढुंगामा चाक बिसाएर
हस्ताक्षर गर्दैछ
एउटा घोषणा पत्रमा
अब हामी सोतरमा जीवन साट्दैनौ भनि ।

डोको-नाम्लो र हाँङग्रे ढाकरहरू !
प्रतिरोध गर्न तयार छ प्रतिकारकहरूको
तर
बिवशताको भारी बोक्नँ
चाहँदैन अब
डोकोलाइ बाँस च्यात्ने संग रिस उठेको छ
चोया बनेको दिन देखी उनिहरू डोको बन्नुँ परेको होरे !
डोको बनाएर बाँसको अस्तित्व कुम्लाउँनेहरू
होस गरेस्
अब
डोकोले खोज्दैछ इतिहाँसहरू !
डोकोले पढ्दैछ ति नामहरू !
त्यसैले त संगठित भएर
सोतर बटुल्न जंगल पसेका
डोको-नाम्लो अनि हाँङग्रे ढाकरहरू
ढुंगामा चाक बिसाएर
हस्ताक्षर गर्दैछ
एउटा घोषणा पत्रमा
अब हामी सोतरमा जीवन साट्दैनौ भनि ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

म तिमीलाइ आगोसित खेल्नँ सिकाउँछु ।

2009-11-27T14:40:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

म "टाउके" मान्छे !
संभावना देख्छु जताततै
तिमी
बिनाश देख्छौ जताततै
हो ,
यहि नेर फरक छ
तिम्रो र मेरो बुझाइमा ।

म हरेक कुरा हुनसक्छ इच्छा गरे पछि भन्छुँ
तर तिमी नगरी नै हुँदैन, सक्दिनँ भन्छौ
हो ,
यहिं नेर छ फरक छ
तिम्रो र मेरो बुझाइमा ।

प्रयासको पखेटा फट्फटाउँनु छोडेर
थोत्रे मोटर साइकल झैं भट्भटाउँछौं मात्र ,
म भन्छु
हिड्नुँपर्छ शिखरमा पुग्नु खोज्नेले
न धुवाँ , न धुलो
सिर्फ निरासा , ग्लानी , हार
उफ! तिम्रो अवचेतन मन
कति हार्छ आफै सित ?
हो ,
यहि नेर फरक छ
तिम्रो र मेरो बुझाइमा ।

हो थाहा छ
यहाँ दिनले घाम लुकाउँन छोट्याउँदैछ दिनहरू !
यहाँ रातले अपहरण गर्दैछ जूनहरू !
तर पनि
मेरो दगुराइको गति
न घामले नाप्नँ सक्छ
न जूनले जाँच्न सक्छ
त्यसरी दगुरेर झार्छु म जूनहरू !
त्यसरी खोस्छु मेरो हुनँ नसकेका दिनहरू !

" आगो " बल्दा तिमी तर्सिन्छौ
" पानी " पर्दा तिमी अतालिन्छौ
" हुरी " आए चिच्याउँछौ
तर म त्यहि आगोको पुल्ठो खोस्न दगुर्दैछु
त्यहि भेलको प्रवेग संकलनार्थ दगुर्दैछु
त्यहि हुरीको उर्जा निकाल्न दगुर्दैछु
बिडम्वना
हो यहि नेर फरक छ
तिम्रो र मेरो बुझाइमा ।

यहाँ जताततै छ आगो
मनमा , तनमा, हरेक क्षणमा
आगो जीत हो
लडाँइमा
आगो सुक्ष्म दर्शक यन्त्र हो
चेतनामा
आगो न्यानो हो
हिउँले कठ्याँग्रिन्दा
त्यसैले बल्नुपर्छ आगो भएर
खोस्नुँपर्छ अध्याँरोका छायाँहरू

तसर्थः
आउ म सित " तिमी "
म आगो सित खेल्नँ सिकाउँछु
युग पोल्ने भट्टीमा सुन बनाएर छिराउँछु
म पानी सित पौडिन सिकाउँछु
धैर्यतामा तैराएर
म राती हराएको जून टिप्न सिकाउँछु
जुनकिरीहरूको संघर्षशिल अनुभव बटुलेर
अनि
थाहा पाउँनेछौ
तिम्रो र मेरो बुझाइमा कहाँ फरक भयो ?
तर तिमीले चाहिं
म जसरी नै दगुर्नु पर्छ
एउटा उद्देष्य लिएर ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

यी बिचरा पर्खालहरू !

2009-11-26T15:31:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

यी अभिमानी पर्खालहरू !
घमण्डले गमक्क फुलेर उभिएका छन्
एउटा समयरूपान्तरलाइ लत्याएर
मानौ
उनीहरूको झँन्डा
शीतले भिजेको छैन
घामले पोलेको छैन
हावाले देखेको छैन
आँन्द्रेश्वर पिण्ड भित्र भित्रै
मक्किएर
ठुँस् ठुँस् पादिरहेछन् कुइहिएका पित्तहरू
तर थाहा पाए पो ?
यी बिचरा पर्खालहरू !

पर्खाल !
स्वयंमलाइ के थाहा ?
उ ढल्छ भनेर,
उ फुट्छ भनेर
दुर्गन्ध हुन्छ भनेर ।
तसर्थ
सके सम्म छेकिरहन्छ
रोकिरहँन्छ ,
बहावहरू अनि समयको गतीहरू
मत भन्छु
दानव आत्माको गोठालो हो ,पर्खालहरू !
मान्छेलाइ प्रतिबन्ध गर्न खोज्ने
स्वरहरू
लिपीहरू
हिडाइँहरू
जताततै उभिन्छ , बबुरो पर्खाल !
सुहाउँनु परेको छैन क्यारे ,
पुरानो खुइलिएको छड्के टोपी लाएर
यी बिचरा पर्खालहरू !

हतकडी लाउँन खोज्छ हेर्ने आँखाहरूलाइ
थाङनाको गोल भन्छ
गोलाकार यो मस्तिष्कलाइ
यो त ग्लोब हो
उसले पढ्नँ जानेन
बिचरा पर्खाल !
एक हातमा कटबाँसको लाठी बोकेर
अर्को हातको सहारामा
हुकुमी सिट्टी फुक्छ
ट्राफिक प्रहरीले
माइतीघर मण्डलामा
गाडी रोक्न बजाए जसरी तिरिरिरिरि
यी बिचरा पर्खालहरू !

म अचम्मित छु
पर्खाल किन ठडिन्छ यसरी
अहंकार भएर ,
चीनको बिशाल पर्खाल पनि
न दृष्य छेक्छ
न हावा छेक्छ
न पानीको बहाव छेक्छ
सगरमाथाको
तर
फेदींमा मान्छेको खुस्किनँ लागेको कट्टू जस्तै
अशोभनीय भएर पुच्छर हल्लाइरहेको छ
तर कतिन्जेल ?
सगरमाथाले एक-एक दृष्य देखेको छ
यो सारा संसारको
अनि
उ किन फुल्नुँ घमन्डले ?
फुल्नुँको अर्थ झर्नु पनि हो भन्ने
नबुझेर
यी बिचरा पर्खालहरू !

म भन्छु
यी पर्खालहरू ब्यर्थ हुँन्
केहि छेक्दैन
न मन छेक्छ
न तन छेक्छ
पर्खाल त पुरानो मोडेलको
झ्याल ढोकामा ठोकिएको
खिया परेको ह्यान्डिल र काँटी कब्जा हुन्
जसको अहिले केहि महत्व छैन
यी बिचरा पर्खालहरू !

परिवर्तन किन बुझ्दैनन् यी पर्खालहरू !
सत्य , द्वापर , त्रेता युग हुँदै कलि आउँदा पनि
गजधम्म अभिमानमा उभिएको छ
जराहरू एक-एक मुसाले छिनालीसकेका छन्
तर थाहा भए पो ?
अलि जोडको हुरी आए अहिले ढल्न बेर छैन
तर
दम्भ उस्तै छ
यी बिचरा पर्खालहरू !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

2009-11-25T10:38:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

चौतारामा ढुंगा सिरानी लाएर
रात काटेका मेरो आखेहरूका बिरामी
तोक्माहरू !
जुनेली साँझ भएर
आफ्नै बाँसस्थान फर्कन चाहँन्छन ,
पुर्खाले आर्जेको मेरो जन्मभूमी भनेर
यो ऐतिहासिक क्षणमा
म लेख्नँ खोजीरहेछु ,
भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

गोंधुली साँझमा झ्याउँकिरीको सन्हाँइ संगै
बिगुल फुकिएका बिस्थापनका खहरेहरू
हिउँद नभइ नै सुक्नँ चाहँन्छन् ,
गुराँस फुलाउँने अनुमति लिएर
स्थायित्वको लागी ,
यो ऐतिहासिक क्षणमा
म लेख्नँ खोजीरहेछु ,
भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

मुलबाटोको लम्पसार बुढो बर-पिपल
अब हिउँदको दाउरा भएर बल्छहोला ,
त्यो ढुंगेनी बगर अनि पहरामा पनि
बिस्तारै बिकाशको मोटर चल्छहोला ,
यो ऐतिहासिक क्षणमा
म लेख्नँ खोजीरहेछु ,
भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

परालले छाएको साइँलो बस्ने गोठ ,
भाउजुको पुछिएको सिन्दुरको चोट ,
क्षितिजको इन्द्रेणीले अब रंगिन्छकि
प्लास्टिककै भए पनि त्रिपाल ठडिन्छकि ?
यो ऐतिहासिक क्षणमा
म लेख्नँ खोजीरहेछु
भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

पँधेर्नीहरूको डोकोभित्र
पानीका गाग्रीहरूको सगुँन राखेर
एकहुल परिवर्तन मेरो गाउँ, शहर र देशमा पस्छहोला ,
अनिकाल,अभाव,अशिक्षा, अशान्तीहरूलाइ जितेर
समृदीको लहर बिहानको झुल्का बनेर खस्छहोला ,
यो ऐतिहासिक क्षणमा
म लेख्नँ खोजीरहेछु ,
भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

लाहुरेको रिटाइअर्ड भएका महंगा ज्याकेटहरू
बुध्दिजीवीका नसेलाएका स्वर्णिम लाभामय बिद्दताहरू
कलमको निबमा चोबिएर हातेमालो गर्दै
पुस्तकालयको पुस्तकदानीमा
सजियोस् ,
अक्षरहरूले प्रत्येक नेपालीहरूलाइ चिनोस्
संसारले नेपाली अक्षरहरूको चित्रकला प्रदर्शनी अवलोकन गरोस्
यो ऐतिहासिक क्षणमा
म लेख्नँ खोजीरहेछु ,
भुलेत्रोको पातमा सिन्काले उनिएँको मौलिक कविता !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

जोगीले फेर लाउँनै पर्छ ।

2009-11-24T15:44:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

यहाँ रात-दिन
आँशुको जलपमा
धुरीको खम्बाहरू !
जाग्दै , मरिरहेछ ।
मर्दै , जागीरहेछ ।
ब्युँताउँन
यसका आत्माहरू !
पखाल्नँ प्रेतका सरापहरू
अब
जोगीले फेर लाउँनै पर्छ।

गाउँको छातीमा करङ देखिइसक्यो ,
शहरको भुँडीमा आँन्द्रा देखिइसक्यो ,
देश बिस्तारै मुग्लाँन पसिसक्यो ।
कलेजा अब कति कुहाउँने ?
उपचारार्थ
गह्र शान्ती गराउँन
अब
जोगीले फेर लाउँनै पर्छ।

हावाको तापमान बढेको छ
पानीको चिसोपन घटेको छ
असल विचारको खडेरी परेको छ ।
बर्षातको संकल्पमा
अब
जोगीले फेर लाउँनै पर्छ ।

शुनसान मसानघाट जस्तो मनहरूलाइ
निन्द्राँबाट ब्युँताएर
चेतनाको सुन्दर बिहानी
हेर्न उठाउँन
अब
जोगीले फेर लाउँनै पर्छ ।

बस्तीहरूमा कुकुर भुकाउँनलाइ
चोरहरूको योजना तुहाउँनलाइ
प्रत्येक रात
पाइलाहरू उचालेर
हाम्रो सिमाना
सुरक्षार्थ
अब
हामी सबै.......,

जोगीले फेर लाउँनै पर्छ ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

तर्कशास्त्रको गणितमा कागहरू र ठेउवाहरू !

2009-11-23T14:46:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

उतरबाट उडेर आएका सुकेका कागहरू !
र
दक्षिणबाट उडेर आएका फुकेका ठेउवाहरू !
तर्कशास्त्रको गणितमा
ठोक्किएर लँडाइ गरीरहेछन्
मध्य आकाशमा ,
पखेटा रक्त्याँम्मै पारेर ......................।

तर
अलि पर बकाइँनो र निमको हाँगामा छेलिएर
चिलहरू र गिद्दहरू भने रमिता हेरीरहेछ,
शायद्
उनिहरूलाइ भोक नलागुँन्जेलसम्म
पर्खेको हुनँसक्छ.................................।

छेउमै शिकारी !
शिकार नभेटेर कैयौ दिनको भोकले ,
रनथनिएँर बेहोस भइ पल्टेको छ ।
म चाहँन्छु ,
उसले नथापाउँन्जेल
यानिकी
नबिउँझिन्दै यो लँडाइ सकिए हुँने ।
चिलहरू र गिद्दहरूलाइ पनि
भोक चाँडै नलागे हुँने ।
वा कसैले त्यो रूखमा चढेर
यहि बेला घाँस लुछे हुँने
ताकि चिलहरू र गिद्दहरू भागोस्...................।

म चाहन्छुँ,
घाम देखिएको आकाशमा
अचानक
बादलले यिनीहरूको लँडाइ छोपे हुँने ,
कम्तीमा यिनीहरूलाइ अरूले त देख्दैनँ ,
यहि बेला , पानी दर्किए हुँने ।
यहि बेला , हुरी बतास चले पनि हुँने ।
यहि बेला , तिनीहरूको बचेराको याद आए हुँने ।
कम्तीमा आ-आफ्नो गुँडमा त जान्थेहोलान..... ?

बर्षौसम्म पनि कत्रो रिस यिनीहरूको
जुधा - जुध गर्नुपर्ने
हार्न नसकेर जीत्नै पर्ने घमण्ड दुबैलाइ ,
जाबो एउटा चरा भएर पनि ....................।

अनि
यसो सम्झिन्छुँ ।
यदि
यिनीहरू मान्छे भए
के - के गर्थेहोलान् हँ ?
प्रतिक्षाको घाम अब ढल्नै लागीसक्यो ,
खै ! के गर्छन् कुन्नी................................ ?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

भोली नयाँ युग आउँदैछ ।

2009-11-22T14:11:00.001-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

यो रात सँगै बास बसेको
अँध्यारोको ,
प्रत्येक ओच्छ्यानहरू
भोली झिसमिसेमै फेर्नुछ
किनभने
भोली नयाँ युग आउँदैछ
चेतनाको नयाँ सिरक , डस्ना र तन्ना लिएर

अस्ताचलमा अस्ताएका घामका प्रत्येक फुलहरू
अर्को बिहानको शुरूवात सँगै मुस्कुराउँनेछन्
खोपीमा राखीएका बैंशहरू
ढाकर बोकेर तक्माको टेको लगाएर उभिनेछन्
गमलामा रोपिएका फुलहरू रमाउँदै बगैंचामा बसाइँ सर्नेछन्
पिन्जँडामा थुनिंएका सुगा र मैनाहरू स्वतन्त्र भइ बाहिर निस्किँनेछन्
किनभने
भोली नयाँ युग आउँदैछ
चेतनाको नयाँ रंग ढंग अनि परिवेश लिएर ।

यि रातामाटे डाँडाहरू
एक झप्को निन्द्राँ सुतेर ब्युँझिन्दा
शिषिर सँग बसन्त साटीसकेको हुँनेछ ,
आजको रात र भोलीको दिनको सहबास हुनँलाइ
खुशीले अनि गर्वले
मध्यरातमै भाले बासीसकेको हुँनेछ ।
किनभने
भोली नयाँ युग आउँदैछ
चेतनाको एउटा भिन्नै बान्की लिएर ।

खोल्साका सियाँलहरू पारीलो घामको राप ताप्नँ
चउरमा खुलम् खुल्ला निस्कँनेछन्
मानौ लिगलिगको घले दौड भइरहेकोहोस् ।
अनुहारहरू दाह्री काटेर निस्किँनेछन्
टाउकाको कपालहरू चुल्ठी बाटेर निस्किँनेछन्
किनभने
भोली नयाँ युग आउँदैछ
चेतनाको एउटा नयाँ जन्तीहरू अघि लाएर ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

के थाहा त्यो दृष्य ! हाम्रै मृत्युको वास्तविक मलामी पनि त हुनँसक्छ नि ?

2009-11-21T15:06:00.002-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

यहाँ सप्तकोशीका पानीहरू
मृत्युको निगार लिएर बहँन्छ ,
हरेक छालको उचाइँमा
एउटा नमिठो गहिराइ खनेर जान्छ।
के थाहा त्यो गहिराइ !
हाम्रै मृत्यको कफिन राख्नलाइ पनि त हुनसक्छ नि ?

संभावना तुहिइए पछि
जन्मिएको हामी मान्छेहरू
मेरो आँखा छैन , कान छैन , मेरो हात छैन भनेर
सँधै गुनाँसिन्दै असन्तुष्टीमै बाँचिरहन्छौ
क्षितिजमा ठुलो मेघ गर्जन सुनिन्दैछ।
के थाहा त्यो गर्जन !
हाम्रै मृत्युको हिसाब किताब छिन्ने अदालती फैसला पनि त हुनँसक्छ नि ?

हरेक आँधीको चापमा
मानवताको अंशहरू एकएक गर्दै चटानमा भासिन्दैछन्
यो हिडीरहेको पल
यो देखीरहेको पल खोस्न
गोरखापत्रमा प्रकाशित
घरजग्गा लिलामीको सूचना जस्तै
के थाहा त्यो सूचना !
हाम्रै मृत्युको जीवन अधिकरण गर्ने सूचना पनि त हुनँसक्छ नि ?

बिशाल मान्छेहरूको जुलुस
प्ले कार्डमा संसार समाप्त हुँदैछ लेखेर
वल्लो सिमाना र पल्लो बस्ती दगुर्दै गरेको देख्दैछु
के थाहा त्यो दृष्य !
हाम्रै मृत्युको वास्तविक मलामी पनि त हुँनसक्छ नि ?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मेरो हराएको शुटकेस् !

2009-11-21T15:04:00.000-08:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

एउटा हराएको शुटकेस भित्र
थुनिएँर
मेरो सपनाहरूको आँगन ,
परिवर्तनको खम्बाहरू ,
चाहनाको डिलहरू ,
अर्द्दमुर्च्छित चेतनाहरू ,
प्याक भएर हराएको छ ।
त्यसैले म खोजीरहेछु रातदिन
साधारण तर अजम्बरी ,
मेरो हराएको शुटकेस् !

युग पोको पार्ने थाङ्ना थियो त्यसमा
कलेजो भिजाउँने ममता थियो त्यसमा
सिध्दान्तका कैयौं आँशुका मोतीहरू थिए ।
रिहर्सल हुँदै गरेका थुप्रै अनिर्मित फिल्मका नेगेटिब्स रिलहरू थिए ,
आगोले नडढे र पानीले नभिजे त
म एकदिन पाउँनेथिएँहोला
साधारण तर अजम्बरी ,
मेरो हराएको शुटकेस् !

केही रातका जाग्रामहरू लेखेको थिएँ ।
केही प्रेमका कहानीहरू थुपारेको थिएँ ।
भलै मैले उनिलाइ देखाउँन नपाए पनि
भलै म उनिको हुँन नपाए पनि
समर्पणको भावमा गोसाइकुन्ड तिर्थ
शान्तीको प्रतिकमा लुम्बिनीका स्तुपहरू ,
उफ! के के हो के के कोरेको थिएँ ।
त्यसैले त म खोजीरहेछु ,
साधारण तर अजम्बरी ,
मेरो हराएको शुटकेस् !

मेरो आस्थाको बिश्वास मानवता ,
मेरो धर्म उदारता ,
हरेक स्नायुको दुनाँ र टपरीमा पोखिएको स्नेहको रंगहरू ,
काँचो र बाक्लो कागतकै क्यान्भास भए पनि
तस्विरका आकृतिहरू बेजोड थिए ।
भाव बिम्वहरू एउटा हिमश्रृङखला थिए ।
त्यसैले त यता उता
अनवरत खोजीरहेछु ,
साधारण तर अजम्बरी ,
मेरो हराएको शुटकेस् !

प्रदर्शनी गर्नै नपाएका मेरो इच्छाको चित्रकला
कुनै खोचँमा बास बसीरहेको होलान् ।
घाम नदेखेर युगयुगान्तर सम्म
उज्यालो देखी तर्सिने भइसकेको होलान् ।
जंगली झारको पातहरू सिरानी लाएर
मलाइ नँचिन्ने गरी बेहोस भइ सुतेको भए पनि
म पाउँन चाहन्छुँ
साधारण तर अजम्बरी
मेरो हराएको शुटकेस् !

युग चलाउँने डाडु-पन्यूँ
खिया पर्दै होलान्
एउटा ध्रुब-तारा मस्तिष्क
परिस्थीतीको ताल्चा मारिएर
कोठामा लमतन्न पसारिएको होला
मानौ ,
रातले दिन कोरेल्नँ ओथारा बसीरहेकोहोस् ।
म ब्युँझाउँन चाहन्छुँ शीतका अनिकालहरू !
म रोप्नँ चाहन्छु मध्य घामका किरणहरू !
त्यसैले त म खोजीरहेछु
साधारण तर अजम्बरी
मेरो हराएको शुटकेस् !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

गीतः ऐना माथी बजारिएर , प्रतिबिम्व जीवन भएँ ।

2009-11-20T14:42:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

१
ऐना माथी बजारिएर ,प्रतिबिम्व जीवन भएँ ।
बलेसीमा तर्कन्-तर्कन् तर्किएर जीवन भएँ ।।

२
समयले रित्त्याएर ,फाल्नँ-खोज्दा जीवन भएँ ।
खडेरीमा धुलोले अनुहार ढाक्दा जीवन भएँ ।।

३
पलपल यो पिर भित्र उसिनिइँएर जीवन भएँ ।
पाइला-पिच्छे ठेस लाग्दै उभिएर म जीवन भएँ ।।

४
संसारको सागरमा डुब्दै-तैरिन्दै , जीवन भएँ ।
घडीसँग घुम्दाँ-घुम्दाँ ग्लोब जस्तै जीवन भएँ ।।

५
धित् पुगुँन्जेल रोए पछि बल्ल-हाँस्ने जीवन भएँ ।
कैयौं याम बिते पछि प्रित गाँस्ने जीवन भएँ ।।

६
गीतमा ताल मिलाइ नाच्नँ-सक्ने जीवन भएँ ।
जे परेनी अनुभवले बाच्नँ-सक्ने जीवन भएँ ।।

७
झर्दा-झर्दा शिषिर सँग फुल फुल्ने जीवन भएँ ।
मान्छे भइ मान्छे सित हिड्नें-डुल्ने जीवन भएँ ।।

( समाप्त )

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

खिच्रिङ् - मिच्रिङ्

2009-11-19T13:10:00.001-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

सानो तस्विरमा जुँगा पसेछ
भुइँको च्यादर ,
सपना फिंजाएर
सडक पेटीमा पसल थाप्छ।

माँग्नेको बटुको
अभिनय गर्छ ,
कलाकारको पुच्छर
एउटा वृतचित्र ।

कुकुर हराएको बिज्ञापन
रेडियो र टेलिभिजनमा ,
मान्छेहरूको रूवाबासी
देश प्रेम ।

मुसाहरूको दुलोमा
स्यालको स्वयंबर ,
भब्य नाटकको
सफल प्रदर्शन् ।

कराहीको पिंध
मान्छेको मन ,
दोहोरी गाउँने
रोदी घर ।

ढुंगाको मन्दिर
ढुंगाकै देवता ,
गुनासो कत्रो
पुजारीको ।

मशानघाटमा
बाँसुरी बज्छ ,
जिउँदै पोलेको
मान्छेको नलिखुट्टा।

आगोको सम्धी
पानीको ज्वाँइ ,
तिम्रो र मेरो
गन्हाउँने मस्तिष्क ।

कुखुराले हग्छ
मान्छेको फुल ,
पसलको शोकेसमा
मान्छेको अण्डा ।

हात्तीको पुच्छर
तिम्रो माला ,
एउटा साइँनो।

भत्केको घरमा
बुढो सुँगुर ,
खोरको मालिक ।

धावन मार्गको
धावक ! ,
सिमेन्टको मान्छे ।

कलमको घिउमा
दुँनिया चिप्लिँन्छ।

थोत्रे बसको
बुढो कन्डक्टर ! ,
तिमी र म ।

जुवाको खालमा
बाजी हारें ,
मेरो धनी सपना !

गधाको रियाज
मेरो प्रेम ,
उस्तै उस्तै ।

छाप्रोमा ठड्याउँछु
चेतनाको झण्डा ,
सोनामी नआउँन्जेल ।

बहर गोरूको
पुच्छर नै लिंडे ,
मेरो देशको
प्रजातन्त्र !

रानीपोखरी
पोइला गयो ,
नेताहरूको
ह्विस्कीको बोत्तलमा ।

बिकास ! ,
जनतालाइ भुलाउँने
चकलेटको नाम ।

शिक्षा ! ,
क देखि ज्ञ
एउटा
धमिलो चित्र ।

बिजुली !,
शहरको
जूनकिरी ।

रक्सी ! ,
स्वतन्त्र
पर्यटक ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मेरी आमा

2009-11-18T14:12:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

मध्यरातको सन्नाँटा सित
रहरहरूको कपास फुलाउँछु
अनि स्मृति भरी
मेरो देशको रोएको अनुहार
सम्झिँन्छु
मेरी आमा.................।

हिउँदे सिरेटोले लुगलुग पार्दा
डोकोमा खाजासामल बोकी
कठ्याङग्रिने हुस्सुहरूमा
मेलापातमा सामेल हुँने
इमान्दार सिपाही
मेरी आमा.................।

भाँडाभरीका मल्खुहरू
सन्तानलाइ खुवाएर
भोको पेटमै जीवन धान्ने
ग्याँस्ट्रिकले पिडित्
मेरी आमा...............।

जीवनलाइ जीउँनखोज्ने
सपना देख्नुपर्छ भन्ने
मृत्यसँग नडराउँने
आदर्शबादी मान्छे
मेरी आमा..............।

अनुहारभरी समयको चाउरी बोकेर
फुक्लिएको दाँतमा संसार टिपी हाँस्ने
अपठित बुद्द
मेरी आमा.....................।

हिमपातसँग दोहोरी खेल्दै
जुनेलीझाँङमा बैंस रोप्ने
प्रेमिका हुँन्
मेरी आमा.....................।

भञ्ज्याङ ,साँगुरी गोरेटो टेक्दै
जीवनको जूनतारा गन्न सक्ने
कल्पनाको पाइथागोरस
मेरी आमा.....................।

ममताको बत्ती बालिरहने
कुनै मन्दिरको घण्टी झैं बजिरहने
पवित्र छायाँ
मेरी आमा.....................।

साधुको देशमा खरानी भइ
निधार छोएर परिवर्तन् बोल्ने
भिखारीको खाजा
मेरी आमा.....................।

युग पछार्ने तन्नेरी जन्माउँने
युग चलाउँने चालक बनाउँने
युगान्तकारी आशिष
मेरी आमा....................।

चेतनाको घाम जून खेती गर्ने
अभिलाषाको एउटा बक्राकृति
अमुर्त संभावना
मेरी आमा....................।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

समय र मेरो बिभाजन

2009-11-17T14:44:00.000-08:00

अशोक पार्थिव तामाङ

समय र मेरो बिभाजन
अब निश्चित छ
किनभने
समयहरु आँखाको गुन्टा कसेर बसाँइ सर्दैछन्
म कुवाको भ्यागुता भएर टर्टराइरहेछु.......

आँखाले एउटा दृष्य हेर्छ ,
मस्तिष्क सोचाइको अर्को पिङमा मच्चिँन्छ
कुलोमा माछा पाल्ने मेरो सपना............

बैंसहरुको तालमा धिन्ताँङ मादल बज्दा
खोरमा राखेका बाख्रा र सुंगुरहरु उफ़िन्छन्
भिखारीले देश मागिरहेको बेला
म जग्गाको किनमोल गर्दैछु................

समय बतास भएर उडिरहेछ
म चंगा भएर आकाश छुने रहर
धागोको सीमाले भ्याउँदैन
सियोको टुप्पोमा भरयाङ ठड्याउँन खोज्छु.......

जोडी नमिलेको हल गोरु जस्तो
असन्तुलित आबेगमा हलो तान्नु पर्दा
छुट्टिनुको कुनै तारिक घोषणा गर्नु जरुरी छैन
सके यै पल यतिखेर ........

समय दौडनुँको रफ्तारमा अब मैले प्रसाद त के र ?
बिस्टयाएको पनि पाउदिनँहोला
समय जेट बिमान लिएर यात्रा गर्दैछ
म भने ब्रान्ड स्टिकर बिनाको ठेलागाडामा हिडँदैछु.......

जुत्ताहरूको अनिकालमा गलबन्दीहरू हाँसीरहेछ घाँटीमा झुन्डिएर
परिवर्तनको आगो कहाँ खस्यो तर यहाँ अँधेरोले बेस्कनँ चिमोट्यो
बिभाजन हाँसेर आउँदा म हाँसे कसैले बन्दुक ठोक्ला,
केहि छैन ,ठोक्छ भने पनि ठोकोस्
तर बिभाजन निश्चित छ
जस्तो धुवाँ र चुरोटको,
जस्तो फुल र हाँगाको,
जस्तो आकाश र जमीनको एउटा पुरख्यौली परम्परा ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

जैतुनको रूखमुनि ढिस्कोमा पुरिएको इतिहाँस हेरेर आएँ ।

2009-11-15T15:13:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

यो रातको आँखामा
बारूलो आएर चिल्दै गर्दा
म पढ्दैथिएँ
बुढो साहित्यकारका कलिलो मनहरू
मानौ घ्यू जिब्रोमा छोएर बिलाइरहेछ
बिना आयतन , बिना ज्यामिती ।

हो म आज बेथलेहेम शहर
पुरानो टोपीले छोपिएको
भेडाँगोठ अनि कक्रक्क परेर बढ्न नसकेका
जैतुनका बोटहरू नियाँल्न
मेरो पुरानो मगज भित्र छापिएको
शब्दकोसको जिसस क्राइस्ट ब्याक्ती
जन्मेको शहरको कथा हेर्न उत्रिएँ
हिब्रुभाषा यानिकी इजरायलीमा "अटोबुस" बाट प्यालेस्टाइनको भूमिमा ।

किनें एउटा अरबीक टोपी ,
लाँए मेरो शीरको पाहुनाँलाइ,
अनि क्यामेरामा कच्याक् बटन् दब्यो
म खाँटी अरबिक ! यानिकी मुसलमान देखिएँरे नाथे फोटोमा !

यहुदीहरूको देशबाट आँखाहरू चराउँनलाइ
इजरायलको सिमाना पार गरेर लम्किएको थियो
रहरहरू गाडीको पाँग्रामा छटपटिन्दै ।

नेपाली देखिनँ नसकिएको मेरो पराइ अनुहार
देख्नेले जापानी , फिलिपिनो , कोरीयन वा चाइनिज जस्तै भन्छन
तर आज भने
म पुरै मुसलमान देखिएँरे
मेरो जात अन्तँराष्ट्रिय भएकोमा म खुसि भएँ ।

प्यालेस्टाइनको सिमा टेकियो ।
क्राइस्टहरुको पबित्र स्थल
माइथोलोजीमा तारा खसेको अनि जन्मेको ठाउँ भनिन्छ
तर
तारा खसेको थियो वा थिएन ?
मैले भने
चाँदीको लेपनले भुँइमा टाँसिएको तारा हेरेर आएँ ।
मान्छेहरुको धर्मालु भिडभाड हेरेर आएँ ।
बाइबलको बेथलेहेम शहर हेरेर आएँ ।

म खितखिताएँ मान्छेहरु देखेर
ठुलो मानव निर्मित भवनको मुनि पसेर आएँ ।
भन्नेहरु भन्दैथिए जे सोच्यो त्यै पुरा हुन्छरे !
मैले सोच्न भ्याएको भए , सोच्ने बित्तिकै पुरा हुने भए
नानाँभाती सोच्थेहोला
तर मैले सोचिनँ
बरू
मैले त ऐतिहासिक ब्याक्तित्वको गोठ हेरेर
चित्त बुझाएँ, कलाकारको तारा देखेंर
तर खै ! अरूले के के मागे थाहा भएन ?

साँच्चै भन्नुपर्दा
जैतुनका रुखमुनी ढिस्कोमा पुरिएको
पुरानो इतिहासको धर्म , राज्य , युद्द अनि मनावासभ्याताको
बर्तमानमा जीवित रहेका केहि बिवादित अवसेषहरु हेरेर आएँ ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

पत्तै भएन..........।

2009-11-13T10:55:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

उमेरको गाँठो र सुर्काना ताँन्दा ताँन्दै
बैंसको साँझ बिहान कहाँ परयो ?
सपनाको मञ्जिल कहाँ खस्यो ?
पत्तै भएन .......................।

बाटोहरू छाम्दा छाम्दै
अँधेरो अँधेरो गल्लीहरूमा
रहरहरू कहाँ कैद भए ?
आजीवन काराबास परेसरी
पत्तै भएन..........................।

उडेको पंक्षीहरू देखेर
उडँन खोज्ने मनहरू ,
बाध्यताको गुलेलीले यसरी हिर्कायो
न पखेटा जोडिन्छ ,
न पखेटा फट्फटीन्छ ,
झुन्डिरहयो कहिलेदेखी ?
पत्तै भएन..........................।

बाटोहरू त थुप्रै देखेको छु यो आँखाले
पुस्तकको ब्रम्हाँण्ड घुम्दा घुम्दा
हातहरू र खुट्टाहरू बिरामी भए पछि
न कला बन्यो , न साहित्य बन्यो
समय घुमीरहयो मलाइ रिङगटा लाएर
अनि म कतिखेर मातेछु बेहोस भएर
पत्तै भएन............................।

जीवनको पक्की सडक खोज्दा खोज्दै
भुमरीको साँगुमा पाइला डोरिएछ
आफुसँग थियो आफ्नो मनहरू
कहिलेदेखी बँसाइ सरेछ
पत्तै भएन.............................।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

यो अलच्छिने ढुंगो !

2009-11-12T15:12:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

संभावनाको हलो बोकेर
साँगुरीको भीरमा उभिन्दै
परिवर्तनको ढुंगा लडाइरहेछु
देख्नेहरू हास्लाँन्
सुन्नेहरू छक्क पर्लान्
तर मलाइ केही पर्वाह छैन
किनकी
म फाल्नँ चाहँन्छु
यो अलच्छिने ढुंगो !

गोदाममा थन्काइएका
चामलको बोरा जस्तो भएर
सुतिरहनुँभन्दा त
ब्लास्टिङ गरिरहेछु चटान मन भित्रको
अनि
फोरिरहेछु दल्क्षिन ढुंगा र शिला ढुंगा पाउँने रहरमा
सिङगै पहाड गजधुम्म भएर सुतेको
यो अलच्छिने ढुंगो !

कति युग यसकै लेउ भएर बिलायो
कति प्राण यसकै शहिद भए
तर पनि
नचट्पटाइ कुम्भकर्ण जस्तो सुतिरहेछ
कप्टी , अटेरी भएर युग खाँनुलाइ फेरी
त्यसैले म फोर्न चाहन्छु
यो अलच्छिने ढुंगो !

चुनौतीहरूलाइ सम्धीको साइनो गाँस्नुछ
अनि लमी बिचारहरूको पठाइरहेछु
आवश्यकताको जन्ती लस्कर लगाइ
बर्तमानको पुरेत मेरो बिबेक बोकेर
परिवेशको स्वयंबर गर्न सारा दुनियाँलाइ निम्तो दिइरहेछु ।

हुनसक्छ आकाश बिथोलिएला केहिक्षणको लागी
हुनसक्छ संसार खल्बलिएला केहि परिवर्तनको लागी
तर
आकाश पनि जन्ती जानेछ मेरो बिवाह समारोहमा
बादलहरूलाइ पछि लाएर मल्याक मिलिक बिजुली चम्काउँदै
पृथ्वी गर्जिनेंछ अवश्य दमाहा बजाएर. खुशीले.......

कसैले नगरेको कामको सिलान्यास म गर्दैछु
निम्तो आधुनिकता टाउकोमा
अनि
परम्परा हातमा बोक्नेहरूलाइ ,
सानो कुटो कोदालो फरूवा बेल्चा
जे छ धारीलो बिचारको त्यो बोकेर आउ
समय धेरै लाग्दैन तातेको भाँडामा भात पाक्नलाइ
अनि
तिमी पनि टाउको र हात भरी दल्दै
आधुनिकताको लिटो खाएर हेर
कतै
तिम्रो कुपोषण लागेका बिचारहरूलाइ जन्तर पो हुन्थ्योकी ?
त्यसैले म फोर्न चाहँन्छु
यो अलच्छिने ढुंगो !

थुप्रै मान्छेले पुजा गरे
थुप्रै धर्मालुले फुल चढाए
तर यसको मती आएन
अब म
इन्द्रसरोबरको पिसाबहरू
जंगली मनको साक्षी राखेर
यहिं कुलेसो काटेर बगाउँदैछु
समानताको धुपहरू
अनि
खुल्नेछ आकाश दिन भएर
हाँस्नेछ धरती खुशी भएर
त्यसैले म फोर्न चाहँन्छु
यो अलच्छिने ढुंगो !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

कविताः सडक किनारका बत्तीहरू !

2009-11-11T14:02:00.001-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

सडकको छेउछेउमा
वरपर वा
वारीपारी तुर्लुङ्ग पारी
झुन्ड्याइएका,
रातीको समय जाग्राम बस्दै
सडकको अध्याँरो चिथोर्ने
सडक किनारका बत्तीहरू !

कुन युगदेखि
कुन युगसम्म
झुन्डिने हुन् यसरी ?
सडक किनारका बत्तीहरू !

सडकको जमिनमा
घोसेमुन्टो लाएर
रातभरी बल्दा
थुप्रै बटुवाहरू बाटो हिंडेर जाँन्छन् ,
थुप्रै कारहरू हर्न बजाउँदै
हजारौं माइलको यात्रा उछिटिनँ भ्याउँछन् ।
या भनौं
ताकेको ठाउँमा पुग्छन् ।
ताकेको काम सक्छन् ।
तर
जहाँको त्यहिं नै छ
सडक किनारका बत्तीहरू !

समयको स्वाद अमिलो , गुलियो , पिरो हुँदै तितो
भइसक्दा पनि
उ स्वादहीन जीवन नै बाँचीरहेछ ,
सडक किनारका बत्तीहरू !

प्रत्येक रात
बिजुलीको खम्बामा बसेर
लाटोकोसेराले
छेरेर जाँन्छ ।
सडक किनारका बत्तीहरू !

ऊ छेरै छेर भएर
उभिरहेको छ,
रात पछिको रातहरूमा ।
क्रमशः यसरी
टाउको भरी चराले बिष्ट्याएको प्रसाद बोकेर
अनि थुप्रै हिउँद , बर्षा अनि गर्मी छिचोल्दै
ध्यान गरीरहन्छ
एकोहोरो ,
अनुहारमा चीमले बल्ने जून बोकेर ,
सडक किनारका बत्तीहरू !

कसैले , ढुंगाले प्वाक्क हिर्काउँछ ।
अनि
झरर्याम्म पारेर
फुटाउँछ बत्तीका चीमहरू ।
मर्करी भुँइमा टुक्रा टुक्रा भएर खस्छ ,
अब
हिजो सम्म बलिरहे पनि
आज बल्नँ सक्दैनन्
सडक किनारका बत्तीहरू !

अनि
अँध्यारो हुँन्छ ,
यस्तै हुन्छ, हाम्रो मानव जीवन पनि।
जस्तो हालत छ
सडक किनारका बत्तीहरू !

सडक हिडँनेहरू देश देशान्तर घुमीसक्छन् ।
सडक रूँग्नेहरू बलिरहन्छन् ,
सडक किनारका बत्ती भएर !
अनि एक दिन
चीम फुटे पछि फ्याँकिन्छन्
फोहोरको डंगुरमा ,
भिजिल्यान्ते कुकुर जस्तै डङरंग उत्तानो पारेर
सडक किनारका " हामी " बत्तीहरू !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

कमजोर नठान , मेरो देशको अस्तित्वलाइ !

2009-11-10T14:48:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

मेरो देशको आकाश देखेर इर्ष्या गर्नेहरू
मेरो देशको बैंसालु रूप र यौवन देखेर
मनमनै थुक निल्नेहरू
भो गिद्दे नजर नलाउँ
म सुते पनि ,
मेरो सगरमाथा सुतेको छैन ।
म थाके पनि ,
पहाडमा घुम्ने बादलहरू थाकेको छैनन्
झरना र खोलाहरूले बाह्रैमास
इमरजेन्सी साइरनहरू बजाइरहेकै छन्
यि सुतेका " म " हरू ब्युँझाउँन ।

हो
तिनीहरूले नै गस्ती गरीरहेछन्
देशको सुरक्षार्थ
त्यसैले
छेउछाउ आउने प्रयास नगर , ब्वाँसोहरू !

सुत्योकि भन्दै मौका छोपुँला भनेको छस् भने
जमिन मिच्दै मिच्दै आउने
तेरो सपनाहरूलाइ
हाम्रो बहादुरीले शिकार गरेर
तेरो आँन्द्रा भुँडीलाइ निकालेर
भोलीको घाममा सिकुटी सुकाउँनेछौ

त्यसैले
कमजोर भयो ठानेर
पाइलाहरू अघि नसारेस् ।
काल हामी सितै छ
तिम्रो अस्तित्वहरूको ।

हामी घाम कसैको लुछ्नँ जाँदैनौं ,
हामी पानी कसैको छेक्नँ जाँदैनौं ,
हामी कसैको आकाश लोभ गर्दैनौ ,
तर
हाम्रो देशको माटो
अरू कसैको हुँन दिदैनौं
यो हाम्रो प्रतिबध्दता हो
परेकोलाइ जाइ लाग्न कदापि पछि पर्नेछैनौ
अनि ज्वालामुखी भएर भष्म पार्नेछौ
तेरा अपराधी मनका साँधहरू
कहिल्यै नठडिने गरेर ।

रगतको साइनो छ ,मेरो देशसित ।
भावनाको साइनो छ ,मेरो देशसित ।
भने
म ,मेरो देश बलत्कार गर्न खोज्नेहरूलाइ
म , मेरो देश लुट्नँ खोज्नेहरूलाइ
कदापि छोड्ने छुँइन
बुझिस् ब्वाँसाहरू ?

टिम्बुर खाएर निको पार्छु मेरो घाउ
तर
स्वाधिनता खाएर म
बेहोश हुनँ चाहन्नँ ।
त्यसैले
बेला बेलामा
धम्कियाउँदै
नजिस्काउ
मेरा
संयमहरूलाइ
जो उठेपछि तैंले त के चिनको पर्खालले पनि थेग्नँसक्दैन
बुझिस् ?
त्यसैले
कमजोर नठान् ,मेरो देशको अस्तित्वलाइ !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

म परदेशबाट अब फर्किन्दा , मेरो गाउँ !

2009-11-08T13:19:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

म परदेशबाट अब फर्किन्दा ,
मेरो बाटोले मलाइ
चिन्छ कि चिन्दैनँहोला ?

म लाहुरे त भएर
फर्किन्छुँहोला
मेरो गाउँ ।
तर
मेरो देउरालीले नै मलाइ
सोध्छ कि सोध्दैनँहोला ?
तँ कहाँ गएको थिइस भनेर ।
किनकि
म बर्षौ मेरो बाटोलाइ एक्लै
छोडेर परदेशी भएको छु।

देउरालीलाइ नसोधी
बिहानको झिसमिस नभइ
देउराली भञ्ज्याङहरू काटेको छु ।

के थाहार मेरो देउरालीलाइ ?
मैले देउराली
किन काट्नुँ परयो भनेर ।
सँगैको साथी
थाहा नदिइ एक्कासी हराउँदा
जसको पनि त चित्त दुःख्छ नि !
शायद
रिसाएको हुनँसक्छ म सित
मेरो बाटोहरू !
मेरो देउरालीहरू !,
मेरो गाउँहरू !,
अनि
मेरो देश !,
मेरो घरको छानो माथि झुल्किने तारा जुन,
मेरो धरती माथी झुन्डिएका आकाश।
मैले माया मारेको छुइँन ।
बरू
मलाइ पश्चाताप छ
तिमीलाइ
केहि नभनि
यसरी
परदेश हिड्नुँपरेकोमा ।

जब म
तिम्रो आँगनमा खेल्दैथिएँ
सिन्काँ लुकाइ धुलोहरूमा
जब म
बनपाखा गर्दै
दोहोरी र सेलोहरू गाउँदैथिएँ
मैले कहिल्यै पनि
तिमीसँग बिछोड होला भन्ने सोचेको थिइनँ
तर
मेरो बाटोहरू !
मेरो गाँसको लागी
मैले परदेशिनुँपरयो ।
मेरो देउरालीहरू !
मैले भविष्य खोज्न
बतासिनुँपरयो यसरी
रहरले म परदेशिएको होर ?
नरिसाउँ ल , म सित ।

मैले खरूकी र अम्लिसोको घाँस काट्ने
भीर पहराहरू !
मलाइ देखेर
अब
बोलाउँछकि ,बोलाउँदैनहोला ?
मैले गाइबस्तु चराउँने गौचरणले
मलाइ फेरी
चिन्छँकि चिन्दैनँहोला ?
मैले माछा मार्ने धाराखोलाहरूले
मलाइ देखेर
खासखुस् गर्छकि गर्दैनँहोला ?
मलाइ थाहा छ
एकएक कुराहरू
मसँगै नाँच्थ्यो मादल बोकेर मेरो गाउँ !

म सँगै गाउँथ्यो र गफिन्थ्यो
मेरो पाटी र फलैंचा अनि चौतारीहरू ।
अब त बिरानो भएको हुँनसक्छ
म देखि ।
मेरो परिचय मेटिएको पनि हुँनसक्छ
किनकी
अब त
गोठालाहरू पनि अरू नै भएहोलान् ।
खर्कका भेडीगोठहरू पनि
अन्तै सरेका होलान् ।
कस्तो भयो होला मेरो गाउँ, अब त ?

तर
मेरो गाउँ !
म अब तिमीसँगै बस्नँ पाउँने दिनहरू
खोजिरहेछु ।
परदेशीलाइ
तिमी भेटँन छिटै फर्कने
शंदेसहरू लेखिरहेछु ।
कुनै दिन
फेरी तिमी र म
देउडा गाउँनु पर्नेछ ।
तामाङ सेलो गाउँनु पर्नेछ ।
उधौंली र उभौंली
साकेला सँगै
धान नाँचहरू नाँच्नु पर्नेछ ।
थारू मेला भर्दै
फागुको रंगमा पुनर्मिलनको होली
खेल्नुपर्नेछ ।
त्यसैले
पख मेरो गाउँ !
म
त्यो दिन लिएर आउँनेछु ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

नोटः यो कविता मैले दुबइमा रहनुँभएका प्यारो मित्र ! सदिप सुमन भुजेललाइ समर्पण गर्न चाहन्छु किनभने म बेलुकी यसो फेसबुकमा झुल्किँन्दा उहाँले अशोक जी ! तँपाइको अर्को सिर्जना पर्खिरहेको छु भन्नुँभएर मलाइ प्रोत्साहित गरिदिनुँभएको थियो । शायद उहाँले त्यति नभन्नुभएको भए म आज कुनै सिर्जना गर्नेथिइँनहोला। कवितामा कतिको जीवन्तता दिनँसके यहाँहरूले नै समालोचना गरीदिनुँहुनेछ भन्ने विश्वास लिएको छु, धन्यवाद् !

माया गर्छु भनि ढाँट्यौ

2009-11-07T13:43:00.000-08:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

माया गर्छु भनि ढाँट्यौ पञ्चेबाजा ठोकि ।।
बसाइँ हिडँने पारयौनि झोलितुम्मी बोकि।।

रहरहरू चुलाउँदै सगरमाथा टेक्नँ खोजें ।
नदेखिने सपना देख्दै भाग्यहरू लेख्नँ खोजें ।।
तिमी रैछौ विश्वासघाती छल्यौ धेरै चोटि ।
पिरतीलाइ बनाइ हाल्यौ मगन्तेको धोति ।।

आँधीहुरी जस्तै आयौ उस्तै गरी गयौ ।
जति आफ्नो ठाने पनि बिरानो नै भयौ ।।
मनमा को बस्न सक्छ मनै भए खोटी ।
दबाइ छैन खुवाउँभने निश्ठुरीलाइ घोटी ।।

माया गर्छु भनि ढाँट्यौ पञ्चेबाजा ठोकि ।।
बसाँइ हिडँने पारयौनि झोलितुम्मी बोकि ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

सभ्यता र प्रेम

2009-11-06T15:00:00.001-08:00

अशोक पार्थिव तामाङ

तिमी हराउँनु र मैले खोज्नुँमा
कस्तो तारतम्यता मिलेछ ?
तिमी युग छेकेर
हाँसेकी रहेछौ ।
मैले परिवेश कन्याँए
तिमी उफ्रियौ कुतकुतिएर ।
कस्तो पुलकित नयनहरू ?
अनि
स्खलित भए भावना गंगाहरू
तिमी भेटिएको अर्थ खोज्नँ ,
तिमी हुँनुको फरकपन नियाल्नँ ।

शायद जंजीरको पर्दा च्यातियो
त्यतिखेर हावाले,
ध्वारर्र.........
अनि
मैले देखें
तिम्रो लाजहरू ,
इतिहाँस खाएका ध्वजा पताकाहरू
यसरी नै हल्लिरहेछन् हारेर
मौनतामा
अतृप्त प्याश बोकेर
स्वयंभुको गुम्बाहरूमा ,
मस्जिष्दको बलेंसीहरूमा ,
मन्दिरको ढोका अघिल्तिर ।

मानौ ,
फुट्नँ पाए च्छो रोल्पा ताल भएर फुट्नेछन्
अनि बगाउँनेछन् लाजका किरणहरू
प्यासै प्यासले पखालेर
सानो लक्ष्मणरेखामा
चेपिएर
बाँचेका
पुर्ख्यौली मानव नासोहरू ।

उफ ! यो बादलको टुक्रा टुक्रा
हिमालको उचाइ छोएर
तिम्रो मायाको गहिराइ नाप्नँ खोज्छ
बिना संकोच
शायद
तिमी स्विकृतीमा हारेकी छौ ,
यसबेला
मेरै लागी भनेर
त्यसैले त
एक मुठी स्वासलाइ फुरूरूरू
नदिको विभाजन
धारहरूमा बहाइरहेछौ ।

मध्यरातले बैंस सुसेल्दैछ ,
खेतका गह्रा , झुपडी अनि चोटाहरूमा ।
सन्नाटाले जन्माएको
अर्को भाले मयुर
पोथीमयुरको भाका उरेल्छ
खैजँडी झैं बज्ने मनभित्रका सितारहरू ,
ट्युनिङ नगरिएको
गिटार र हारमोनियम जस्तै
बेसुरा बजिरहेछ ,
तर पनि
मधुहोस् छ वातावरण ।

अभिसिप्त मनहरू
अभिलाशको चारो खोज्नँ
जंगली बँदेलका हुल जस्तै
बग्रेल्ती निस्कँन्छन्
बिल्कुलै जंगली भएर ।
मनको खोर भत्काएर
स्वतन्त्रतामा बिलिन हुनँ चाहँन्छन्
तर
छेउछाउ जासुस गर्छ
हावाका साँधहरू
अनि भर्छ
भरूवा बन्दुक
र
तेर्साउँछ निशाना
प्रेमालिङगनमा समर्पित
तिमी र म जस्ता
जोडीहरूलाइ ।

प्रेम सिध्दान्त
पल्टाउँदा
शहिद ?

उफ !
असोचनिय
किन जाग्दैन मान्छे ?
प्रेम ,
पापानुभूतिको बिस्कुँन होइन भनेर
अनि
किन खोस्दैनँ बन्दुक ?
र
सिकाउँदैन
उपहारमा
मुस्काँन र मात्र एक बचन
मिठो हेरिदेउ भनेर ।

सँधै हारेको खेलाडी जस्तो
कसैले बेस्कनँ चुटेर
थाँङथिलो बनाएको शरीर जस्तो ,
हिडींरहेछ यो सभ्यता
नाँङलोमा दुइ चार वटा बिक्री हुँन बाँकी रहेका
लाइटर र चुरोटको बट्टा बोकी
रत्नपार्कको
सब वे हरूमा लुरूलुरू ।

मानौ
धरहरा उभिएर घण्टाघर सितको
प्रेमाकर्षण दृष्यहरूको चाँङमा
रानीपोखरी नापिरहेछ
सुन्धाराबाट टुलुटुलु प्रत्येक रात ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

सत्यभरी घाउ बोकेर हिडँने आशिषहरू

2009-11-05T15:28:00.000-08:00

अशोक पार्थिव तामाङ

सत्य भरी
घाउ बोकेर हिडँने
बिचरा !
मेरो बाजेको
कट्मेरो आशिषहरु
न फल्छन् आफै
न फुल्नँ दिन्छन् अरूलाइ ?

सिर्फ
चहर्याइरहन्छन्
दैनिकीहरूमा
त्यसैले
बारीको ढोंड
अनि
नँलसितै
मलखाडीमा
थुपार्न हिंडेको छु

ए ! बर्तमान
दुखःनेहरू हो
भूतको छायाँ गाड्नँलाई
मेरो पछी पछी आओ,
किनभने म
बगर रुँगेर सँधै बाँचेका
मेरा बाजेको दन्त्यँ कहानी भित्रका
दुगन्धहरूसँग
सहमत छैनँ
मन्साउँन चाहँन्छु
म
मेरो कर्मले
एक दिन ।

अनि
म र हामीले
आधी देखिने यी
सभ्याताको घामहरुलाई
पुरै देखिने गरी घुमाउनुँछ गोलार्ध

अँधेरोले अमीलिइएका
चटानका भू बनोटहरुमा
गुराँसका घारीहरु हुर्काउँनुछ ।
अनि फ़ुलाउँनुछ
इतिहासले छोपेको गर्भमा
बाँचेको मानवताको बैसहरु

सालघारी, सिरूघारी र काँसघारीमा
हुर्किएका प्रेमका कोपिलाहरू
मंसिरको पर्खाइमा
आत्मादहन गरीरहेछन् ,
छेक्नुँछ प्रेमको मृत्युहरु
लेख्नुँछ युगान्तकारी
जीबन र प्रेमका मिलनहरू

यस्तो बेला
खाँदाखाँदैको गाँस छोडेर भए पनि
म निस्किनँ तयार छु ,
यदि लखेट्ने भए
अनि
मलामी मैले हुँनुपर्ने भए
जमिनमा पुरिनँ नसकेका यी फाल्तु अवशेषहरूको
यो मेरो बाजेको
सत्यमा घाउ बोकेर हिडँने
कट्मेरो आशिषहरुको
हाम्रो बस्तीदेखि चिहानसम्म ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मेरो देश , मेरो देश नै हो ।

2009-11-04T15:17:00.000-08:00

-अशोक पार्थिव तामाङ
हो
म मान्छुँ
मेरो देश ,
ताते गर्दैछ समयसँग
वाक्य निकाल्न खोज्दैछ
भर्खर भर्खर
अनि
थिरीथिरी उभिन्दैछ
लरखर लरखर ।

हुर्केकाहरू
हेला नगर ,
जान्ने भएर ।
फुर्केकाहरू
नजिस्क्याउ ,
पाखे भनेर ।
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

हो
मेरो देश
प्रत्येक रात
पुरानो खास्टो अनि कम्बँल ओढेर सुत्छ ।
प्रत्येक बिहान
नाक भरी सिङान आँखाभरी कचेरा बोकेर उठ्छ ।
जस्तो थियो
उस्तै छ
परिवर्तन भएन त के भो र ?
तिमीहरूले के लछारपाटो लायौर ?
सिर्फ
टाइसुटमा सजियौ
जुठो सिद्दान्त घोक्यौ
त्यो पलास्टिकका फुलहरू
न सुगन्धँ , न हरियाली ।

बरू
मेरो देश
तिम्रो देश भन्दा सुःखले निदाएको छ ।
यो बिथोल्नँ नखोज ।
त्यसैले
बिनसित्ती नजिस्क्याउ ,
मेरो देशको गरीबीलाइ ।
किनभने
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

हो
फाटेको टोपी शिरमा थेच्याएर
मेलापात गर्दैछ मेरो देश ।
निधारमा नाम्लो र डोको जोडेर
लेक बेंसी गर्दैछ मेरो देश ।
सल्लेरीको खन्यूँ र टाँकीका घाँसहरू
भारी कसेर भेंडीबाख्रा , गाइबस्तु पाल्दैछ मेरो देश ।
अनि स्वाधिनतामै बाँचेकै छ अहिले सम्म मेरो देश ।
तर
भिख त मागेको थिएन नि कसैसित ?
के फुर्ति लाउँछौ ?
भीख त तिमीहरूले माग्ने बनायौ नि
भीखारी बनाएर ।
रोगी त देश तिमीहरूले बनायौ
आमाको स्तन चुस्दा चुस्दा
रगत निस्कँन थाल्यो अचेल ।
धोतीलाइ टोपी बनायौ
बाठो भएर
छोड देशभक्तिका तिम्रा
काल्पनिक भिखारी परिवेश
किनभने
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

ब्याजमा बाँचेको जीवन
ढुकढुकी साहुको तिर्नलाइ
साँगु र बाँसको फट्केमा
जँघार तरिरहेको छ ।
रात चिथोर्न
ताराहरू बटुल्नुँपर्छ ,
कुहिरो नलागेको हुँनुपर्छ ,
मेलम्ची छातीमा टाँसेर
प्यासले मारिरहेछौ
जीवनहरू भने
खै कस्तो तिम्रो सोचेको देश ?
जे जस्तो छ
घृणा नगर ल।
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

यहाँ
न कलमबिरले कलम चलाउँन सिकाउँछ ।
न उस्तादहरूले राग नै सिकाउँछ ।
जो पुग्यो धरहराको शिखरमा
सुन्धारा तिर हिडेंको मान्छेलाइ
कुरीकुरी गर्न समय बिताउँछ ।
गोमन सर्प झैं
अहंकारले फुलिइएका
बिद्दानहरू कस्तो देश बनाउँछौं ?
जे जस्तो छ
नभत्काउ ल
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

स्कुल छाना टिनले छाउँदैमा
बाबुरामहरू र देवकोटा जन्मिँन्दैनन् ।
तिम्रो मस्तिष्क नियाली हेर
परिवर्तन्
तिम्रो घृणित सोचलाइ गर ।
नाना भाती नामले नपुकार ल , मेरो देश ।
जे भए पनि
यि मेरी आमा हुँन्
यहि आमाको काखमा बालपना हुर्काएर
आमाको गुन्यु नै पिसाब गन्हायो भन्छौ भने
नछोउ यो अपराधीहातले
मेरो देशको सपनाहरू
किनकी
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

हो
बिहानको पहिलो भालेको डाकमा
भालेहरू बास्ता नबास्तै
गोरू नाँरेर एक बिहानको मेलो सिध्याउँछ ।
मर्दा पर्दा
रातीराती नै जन्ते ढुंगा र नाग ढुंगाको
पैदल हिडींसक्छ मेरो देश ।
फुसफुस तुषारोले चिल्दा आच्छु आच्छु भन्दै
गाइबस्तुको लस्कर हर्काउँछ मेरो देश ।
हो बाध्यता छ मेरो देश
तर पनि यो प्यारो छ ,
किनकी
मेरो देश मेरो देश नै हो ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

गजलः आफ्नै सँग पराइ हुँदै , बाँच्यो जीन्दगानी ।

2009-10-31T14:05:00.000-07:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

आफ्नै सँग पराइ हुँदै , बाँच्यो जीन्दगानी ।
बिना गीत संगीत पनि , नाँच्यो जीन्दगानी ।।

उकालीमा बिना लौरी ,शिखर टेक्छु भन्दा ।
आफ्नै भाको खुट्टी पनि ,भाँच्यो जीन्दगानी ।।

सत्य कुरा तितो हुन्छ ,सत्य बोल्छु भन्दा ।
असत्यले शिर टेक्दानि ,हाँस्यो जीन्दगानी ।।

उमेर संगै घामजूनको ,हिसाब गर्नुपर्थ्यो ।
मायालाई नै दिउँला भनि , साँच्यो जीन्दगानी ।।

दुखः पछि सुखः हुँन्छ ,भन्थे बुदापाका ।
धेरै चोटी दुःखमा नि,जाँच्यो जीन्दगानी ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

गजलः बाटो अन्त काटेकै रैछ निर्मोहीले

2009-10-31T03:39:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ

बाटो अन्त काटेकै रैछ , निर्मोहीले ।
सुनमा नुन साटेकै रैछ ,निर्मोहीले ।।

फोनमा नि गफ हुनै छाडिगयो ।
ढाँट्न सम्म ढाँटेकै रैछ ,निर्मोहीले ।।

माया सम्झी दिलमा सजाइदिएँ ।
फूलमा काँडा साटेकै रैछ ,निर्मोहीले ।।

फुलको बोट किन ओइलायो भन्थे !
जरा फेदमै छाँटेकै रैछ ,निर्मोहीले ।।

बैगुनीलाई किन गुण जँच्थ्यो र !
छिन्नें डोरीपो बाटेकै रैछ ,निर्मोहीले ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

सपनाको लाहुर

2009-10-29T16:08:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ

यो शहर
चिसो रातमा
खुल्ला भुइँ भएर फैलिएको
सडक र पेटीको ब्लाङकेट ओढेर
मान्छेहरूलाई
गफ दिदैछ
बक्खुहरुको ।

आकाशमा बलेको जुनाताराहरुलाई
यो रातको जासुसी गराउँन
शहरभरि टाँगेर
खम्बा खम्बामा
ऊ भनें निदाइँरहेछ ।

साँइलोलाइ
यहि शहरले खायो
बर्षौ देखि यहिं शहरको
गल्लि र ढलहरू नापिरहेछ
बिहान देखि बेलुकीसम्म
तर गाउँ फिर्न सकेको छैन ।

उसका हजारौ रहर बोक्ने अभागी मनहरू
स्वदेश फर्किसकेहोलान् ,
तर उ बाध्यता बोकेर ज्यानको कपाल फुलाउँदैछ ।
नोबेल पुरस्कार पो पाउँनेहोकि ?
खै के सोचेको छ कुन्नी उसले
यो योजनाहिन जीन्दगीमा ?
त्यहि बेला
म पनि
जीवनका
घनघस्या र टेम्केको उकालोहरू सम्झिरहेछु
आफैमा पराजित मनहरु बोकेर ।

धनमायाको बैस
मुग्लाँनले सापटी माँग्छ
अनि
हिडँछ एक झुन्ड युवतीहरू
लुगाको झुत्रो पोको पन्तेरो बोकेर
परदेशतिर
कुनै पार्थिवहरुको
सपनाहरु पनि लाहुर हिडँछ
कलमको निब बंग्याएर
उसैगरी

अनि
गाउँको श्रीराम बाजेले
हुक्कामा चिलिम भर्छन्
लौरोको बिडँ समाउँदै
दोस्रो विश्वयुदमा
मलायामा लडेको
बहादुरी
यो मेरो तक्मा भन्दै
देखाउँछन्
अनि फ़ुर्क्याउँछन्
छोरानातीलाई पनि ।

हो त्यहि परिबेशमा हुर्किएका
थुप्रै अमरसिंहहरु , बलभद्रहरु
राहादानी बनाउँदैछन्
अचेल
भानुभक्त त के र ?
नारायणगोपाल र गोपाल योन्जनहरुले
पनि सपनाको लाहुर देख्दैछन् रे !

मेरो पुर्खाले
बिर्टिश आर्मीमा र अछाम राइफलमेन
भएर युद्ध लडेहोलान् !
तर
अहिलेको पनि युद्द चाहि युद्दनै हो
तर यो युद्द
न इतिहासमा लेखिनेछ ,
मेरो पुर्खाहरुले बहादुरीमा लडेको भने झैँ
न तक्माहरुनै पाउँनेछन
यी अमरसिंहहरुले ।

बटालियन नं. १. गाँसको युद्द लड्दैछ ।
बटालियन नं. २. बासको युद् लडदैछ ।
बटालियन नं. ३. सपनाको युद्द लडदैछ ।

सन्तानको नाममा
बुढेसकालमा
काखमा कोहि नभेट्दा
मेरी आमा छक्क् पर्दिहोलिन्
यति खेर
कस्तो होला त्यो सपनाको लाहुर भनेर ?
किनकी
म पनि त
कुनै बटालियनमा
भर्ती भएको छुनि
सपनाको लाहुरमा ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

चुरोट सल्काउँदा

2009-10-27T14:01:00.000-07:00

-अशोक पार्थिव तामाङ

टेलिभिजनका श्रब्य दृष्य
अनुहारहरू
झल्याक् झुलुक्
बल्दै निभ्दै
निभ्दै बल्दै गर्छ
कालो पर्दामा
रंगीन तस्विर बनेर
मेरो चार भित्ताको
दरबारमा ।

मेरो कोठाको बत्तीको चिम
छतमा झुन्डिएर
एकोहोरो
मलाइ हेरिरहन्छ
म तिर नै टोलाइरहन्छ
खै ! किन कुन्नी ?
शायद
मेरो तमाशा हेर्नु खोज्दो हो ?
तर
म पनि के कम छु र ?
हा.!.हा.!!.हा..!!!हा..!!!!हा..!!!!

त्यो पनि त छानामा तुर्लुङग् भएर
झुन्डिएको छनि , होइनर ?
त्यसको पनि
मेरो जस्तै त गति भाछनि !
कम्तिमा
म भने जमिनमा त छु
त्यसलाइ झुन्डिरहनुँ पर्दा
कति गाह्रो भइरहेकोहोला
तर
म त्यो जस्तो झुन्डिएको छुँइन
खुबै बाठो भएर मेरो तमासा हेर्नखोज्ने ?
बरा............बिचारा ! च्व ! च्व ! च्व !

चुरोटको एउटा ठुटो
औलाहरूको कापमा च्यापेर
सलाइलाइ झ्वारर्र पारेर सल्काउँछु
अनि
मुखको शिखरमा चुरोटको झण्डा ठड्याउँछु
मानौं
कुनै पर्वतारोहीले शिखरमा पुगी
झण्डा ठड्याउँदैछ
त्यो बेजोडले फरफराउँन थाल्छ
धुवाँको मुस्लो फालेर
हावामा

अनि
म खिंसिक्क हाँस्छु
युद्द जीतेको सिपाहीं खुशी भए झैं
अनि
अर्को सर्को फेरी धुवाँ उडाउँछु
फुसुसुसुसु पारेर

यो घडीको टिक टिक
निरन्तर टिकटिकीरहन्छ
भित्तामा
पानी घट्टा घुमेसरी
म पुलुक्क हेर्छु
अनि
नियालिरहन्छुँ केहि बेर
फेरि
म खिंसिक्क हाँस्छु
रक्सीको बोतल
क्रयाप् पार्दै बिर्को खोल्छु
गिलासमा खन्याउँछु
मेरो बाँच्ने हिम्मत दिने रगतलाइ
मानौं
मेरो हेमोग्लोविन यहि हो
मानौं
मेरो श्वास चुरोटले फेरिरहेको छु
मेरो रगत नपुगेर रक्सीले नै भरिरहेको छु

यो ढिकीच्याउँ गर्दै
हिंडँने नाँथे समयले
भाग्ने म जस्तै सन्काहा क्षणहरूले
वखलीमा चिउरा
क्याच् क्याच् पारे झैं
किच्याएको छ मेरो रहरहरू
जाँतो झैं घुम्ने
परिवेशहरूले
पिसिरहेको छ मेरो जीउँदो अवशेषहरू
बदलामा खरानी हुँन नसकेर
अनि म त्यहि
रहर टिप्नँ
चुरोट सल्काउँछु
चुरोट बल्छ
धुवाँ निस्किँन्छ
क्षितिजमा अलिकति फैलिन्छ
हावामा दगुर्दा दगुर्दै बिलाउँछ
म जस्तै भएर

उमेरको हिसाब गर्छु
हिजो भन्दा अहिले बुढो भएँक्यारे !
भोलि अझै हुँनेछु
समयको बजिसकेको गीतहरू
टेपरिकर्डमा गीतहरू बजाए झैं
प्ले ब्याक गरेर पनि
बजाउँन मिल्दैनँ

उभिएको ठाउँ हेर्छु
पाइला एक फट्का सारे जस्तो लाग्छ
त्यो पाइला सरेको होइन रहेछ
मेरो पाइलाहरू
मेरो उमेरहरू
मेरो जीन्दगीहरू
मेरो हरेक क्षणहरू
चुरोटको धुवाँ जस्तै
देख्दादेख्दै बिलाउँने
अनौठो
तस्विरहरू पो रहेछन्

चुरोटको सल्काइमा
पुरा हुँन नसकेका
मेरा
अनुभूतिहरू
सल्काउँदोरहेछु ।
चिस्सिएको मेरो मनलाइ
रक्सीले सेक्दोरहेछु
फाटेको मुटुलाइ
यथार्थले टाल्नँ नसक्दा
चुरोट सल्काउँदै
चुरोटको ठुटोले पोल्दोरहेछु मलाइ
हो
अनि बिस्तारामा निदाउँछु
हरेक रात
म सुतेको बिस्तारा त
भोली घाम ताप्न उठ्नेछ
तर
कुनै दिन
निरन्तर यसरी नै
म उठ्छु या उठदिनँ
चुरोट सल्काउँन
केहि थाहा छैनँ ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

चिट्ठी लेखेको थिएँ ।

2009-10-26T18:06:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ
चिट्ठी लेखेको थिएँ
तिमीलाइ
प्रेषित गर्न सकिनँ
किनकी
उपहारमा तिमीले
एक शब्द पनि त बोलिनउँ
छुट्टीने बेलामा
अनि म कहाँ प्रेषित गरूँ ?
यो चिट्ठी
बेनामी बनाँएर
जबकि
तिम्रो अनुहारमा
ठेगानाँ पनि त टाँसिएको थिएँन नि !

खैर ! केहि छैन
यो चिट्ठी मैले मलाइ नै कोरे जस्तै भयो
तर यो परिवेशभरी तिमीलाइ नै कोरेको छु
मुटुभरी ममताको स्पर्ष चोबेर
रंगीबिरंगी उपमाले तिमीलाइ नै सजाएको छु
अलि अलि
काउँकुतीको घाउहरू पनि सुम्सुँम्याउँदै

चिट्ठी पुगेनँ त के भयो र ?
तिमी मेरो चिट्ठी भित्र बोलिरहेकी त छौ नि !
मेरो सामुन्ने
खाममा बाँधिएर मस्किरहेकी छौ लजाउँदै
मनले भित्र भित्रै मलाइ माया गरीरहेकि छौ
अरू म के चाहन्छुँर ?

सम्बोधनमा मैले तिमीलाइ
कुनै जवाफ मागेको छुँइन
चाहे हावामा लेख
चाहे भावनामा पोख
मैले सुनेको छु
तिम्रो हेराइको एक एक गहिराइहरू
मायाले छोएर
जीन्दगीका भाइयोलिनहरू
साँझमा रेटे पनि विहानमा रेटेपनि
मर्म त अन्तमा संगीत भएरै निस्कँन्छ।

म लेखेर प्रेमपत्र तिमीलाइ
प्रेमी भनेर चिनाउँन चाहँन्न
म पठाएर मेरा कैदी भावनाहरूको सिपाही
तिम्रो प्रेमको अपहरण गर्न चाहँन्न
कुनै दिन
प्रेम तिम्रो मनमा पो लेखिनुँ पर्छ
मेरो सम्झनाँ भएर
म भित्र बाँचेको कुनै एक
सच्चा प्रेमी नै थियो भनेर
त्यसैले

हाँसीहाँसी रोकेको छु
अहिले यो बेनामी चिट्ठीलाइ
हुलाकीको हातमा पर्नबाट
कुनै दिन नदिको पानीमा खस्योभने
बग्दै बग्दै तिमी स्नान गरीरहेको समुन्द्रँमा पुग्ला
कुनै बेला हुरी बतास चल्यो भने
झ्यालको खिड्कीबाट हावाको बेगले
यसलाइ उडाउँदै तिमीसामु पुरयाइदेला
प्राप्ति मेरो चाहाँना होइन
उद्देष्य मेरो प्रेम होइन
केहि फरक पर्ने छैन
यदि म मरे पछि पनि
यो चिट्ठी तिम्रो हातमा पुगेछ भने

अहिले
ठेगाना नभएर
मैले चिट्ठी पठाउँन सकिनँ त के भयो र ?

तिमी हाँस्दै रूँनेछौ एकै छिन
तिमी सम्झँदै रूँनेछौ एक दिन
त्यो दिन
जुन बेला
न तिमीले हतारमा मेरो नाम नै सोध्यौ ?
न तिमीले मलाइ जाँदैछु नै भन्यौ ?
हो त्यहि क्षण
हो त्यहि पल
थियो तिम्रो र मेरो
बिचको प्रेम
पवनसँगै लहराएको
सानो क्षितिज कोरेर ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

समय भाग्दो छ ।

2009-10-25T05:11:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ

समय भाग्दो छ
म पछ्याउँने कोशिसमा
तिम्रो पद्चापहरू
हिडिंरहेछुँ ।
बालुवामा दौँडँदै गरेको
पानीको कुलेसो जस्तै
कतै सुक्दै
कतै उम्रँन्दै

कति पटक खुशी भएँ
तिमीलाई भेटेछुक्यारे भनेर
तर
होइनँरहेछ
छितिजमा देखिएको
तिम्रो तस्बिर
कहिले गड्यो
मेरो मन भित्र
अनि म
खोज्नँ निस्किएँ
तिमीलाई

बोले बोले जस्तो आवाजहरु
कानको छेउछाउ
गुञ्जिरहँन्छ
सुने सुने जस्तो
तिमीले मलाइ भ्रम भइरहन्छ ।
त्यसैले म हिडिंरहेछु ।
तिम्रो पाइलाहरु खोज्नँलाई
तिम्रो बस्तीहरु हेर्नलाई
अझै मैले भेटेको छुइँन ।
तर
म हिडिंरहेछु ।

धेरै घामहरु उदाउँदै अस्ताइसके
धेरै जुनहरुले रातसँग प्रेम गरीसके
तर
मैले तिम्रो आकृती
भेट्नँ सकेको छुइँन ।
बिम्बहरू केलाउँन सकेको छुइँन ।

म फगत
पन्ध्रौं शताब्दी तिरका
शेक्सपियरका नाटकमा
मञ्चित प्रेमपात्रहरु झैँ घुमिरहेछु ।
थाहा छ
अहिले एक्काइसौं शताब्दीमा
मान्छेहरु त्यसो गर्दैनन् ,
हिप ह्प र डिस्को धाउँनुको बदलामा
दोहोरी तिर छिर्दैनन् ।

तर म
त्यहिं पुरानो जमानाको
यादमा
शेक्सपियरका
ट्रेजेडी नाटकहरु जस्तै
लैला मजनुको
जीबन कहानी जस्तै
जीबन मञ्चन् खोजीरहेछु
प्रेम खोजिरहछु
किनभने
प्रेम त त्यो बेला पनि
प्रेम नै थियो नि , होइनर ?

इन्टरनेटको हरियो र पहेंलो बत्ति
जब डेस्कटपको स्क्रिनमा
बल्नँथाल्छ धपधप्पी
अनि
खै किन म खोज्छु ?
केहि भावनाहरू
रकसी पिएर मातेको मान्छे जस्तै
सायद
तिम्रो आवाजहरु पर्खिरहेको
सपनाहरुमा बिचरण गरिरहेको
मस्त चराचुरुँङगी

छोएर अनुभूतिमा नै सेलाउँने
बाफ़ जस्तै तिम्रो मायाहरू
न आकार भेट्नँ सकेको छु
न साकार पार्न सकेको छु
गोधुँलीहरुको
धुलो आँखाहरुले नियाँल्दै
पर पर बस्तीसम्म तिम्रो बाटोहरु हेरिरहेछु

जीबनको मध्य घाम
अब ओरालो पनि लाग्दैछ
सपनाको तिमी खोज्दा खोज्दै
आधी मैनबती जलिसक्यो
अब आधी जति बाँकी छ ।
छिप्पिएको रातलाई
नमस्कार गर्दागर्दै
भुइँहरुमा हिउँले ओच्छ्याँन्
लाउँन खोज्दैछ
अकस्मात् तिमी
आइपुग्योउ भने
यो
शताब्दीको जम्मै माया
तिम्रो पोल्टाभरी
तिमीलाई नै
दिएर बिदा हुँनेछु
जहाँ चिहानहरु कोल्टे पारेर
सुताइएका हुन्छँन्
प्रेमी र प्रेमिकाहरू जस्तै ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

नोटः यो कविता मेरो प्रिय मित्र TserinG YonJan(motek) को अनुरोधमा लेखिएको हो ।हाल उहाँ इजरायलमा हुनुँहुन्छ, धन्यवाद् !

देश खोज्नँ म कहाँ जाउँ ?

2009-10-24T06:41:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ

अहिले
सुन्दैछु
बि.बि.सी.रेडियोबाट
प्रसारण हुँने
नेपालीसेवाको कार्यक्रम
र मुख्य समाचार पनि सकियो ।
भर्खरै पढेंको पनि थिएँ
नेपालको कान्तिपुर अनलाइन् समाचार इन्टरनेटमा
अचेल
देशभित्रै देश हराएको छरे !
देश नै परदेश जस्तो लाग्दैछरे !
त्यहाँ बस्नेहरूलाइ
यस्तो बेला
देश खोज्न म
कहाँ जाउ ?

यहाँ गाउँबाट देश खोज्न
निस्केकाहरू
कति शहरमा बिलाउँछन्
कोहि देश खोज्दै
जंगलमै हराउँछन्
सबै सबै हराएपछि
आ आफ्नै धुनमा
एक्लो प्राणी भएर
यस्तो बेला
देश खोज्नँ म
कहाँ जाउँ ?

केहीं देश खोज्ने हातहरु
केहीं देश खोज्ने मनहरु
सिंगापुर पुगेकाछन्
भात खोज्दै खोज्दै ।
केहीं देश खोज्ने आँखाहरु
रतन्धो लागेर गाउँतिरै डुलिरहेका छन्
केहीं ज्यानहरू
इज्जत ढाक्ने लुगा बटुल्नँ
छाप्राको छानो खोज्नँ
बालुवाको मरुभूमिमा
गैंति र बेल्चा उठाउँदै
साउदी , कत्तार र मलेसिया पुगेकाछन्
केहीं तन्नेरी हुलहरु
क्यानाडा ,स्पेन ,इटली , इजराइल हुदै युरोपका अन्य मुलुक र अमेरिकाको टापुहरूमा
जुठोभाँडो मस्काउँन
छिरेका छ्न्
अब
गाउँघरमा बिरामी बोक्ने मान्छेहरू पाइँन्दैन रे !
अस्पताल लाँनलाइ
बुढापाकाहरू मात्र बसेकाछन् रे !
मर्दा मलामी पनि पाइँन्दैनँ रे !
यसैले
कहाली लाग्दो पो मेरो देश भएछ
यस्तो बेला
देश खोज्नँ म
कहाँ जाउँ ?

चोमोलूंङमा हिमालहरु
आफ्नो होइन भन्छरे !
तराइको फाँटहरु
आफ्नो देशको होइन भन्छरे !
पराइले सिमाना मिचीसक्दा पनि
सिमाना रति भर पनि मिचिएको छैनँ भन्छ रे !
त्यहाँको बासिन्दाहरुलाइ
अर्कै देशको नागरिक ठाँन्छरे !
तिनीहरू
त्यहिंको हुँदैहोइन पो भन्छरे !
भाषा सँस्कृती जे थियो
त्यो पनि उसको होइन भन्छरे !
तोते बोलिदेखी बोलेको
भाषालाई म चिन्दिनँ भन्छरे !
अहिले देश भित्र नै देश हराइरहेको छ रे !
देश भित्र नै देशहरु पराइ भएको छ रे !
यस्तो बेला
देश खोज्न म
कहाँ जाउँ ?

मेरो देश कसले लग्यो ?
मेरो देश कसले लुछ्यो ?
मेरो देश हिजो अस्ति सम्म
म सँगै थियो
किन म
अहिले यसरी देशहिन भएँ ?
अलिकति
देश खोज्न पो म
सातासमुन्द्रँ पारी पुगेको थिएँ
तर विशाल
मेरो सिंगो देश त त्यहिं थियो
जहाँ म जन्मिएको थिएँ
जहाँ म हुर्किएको थिएँ
यस्तो बेला
कसैले कसैको कुरा
नसुनेको अवस्थामा
कसैले कसैको देश
लुटेको अवस्थामा
एक्लो मान्छे भएर
देश खोज्नँ म
कहाँ जाउँ ?

यदि देश
कागजमा बनाइन्थ्यो भने
म आफै बनाउँनेथिए र
म मुटुको गोजीभरी देशै देश बोकेर हिडँनेथिये
किनभने
देश मैले
देखेकै छैन धेरै समय देखि
देश कतै लुकेको होला
हामि सबै मिलेर खोजौ
कतै भेटिपो हालिन्छ कि ?
म अलिकति
गाँस खोज्नँ निस्किँन्दा
मेरो देश नै पो हराएछ
अचेल
दुःखी छु समाचार सुँनेर
यस्तो बेला
देश खोज्नँ म
कहाँ जाउँ ?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

2009-10-23T06:06:00.000-07:00

- अशोक पार्थिव तामाङ
आहा !
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !
समुन्द्रको अनुँहारले
एना नदेखे पनि
खहरे ,बगर र दोभानहरुसंगै
प्रितका छिट्टाहरु
देउरालीमा ढाकर बोकेरै
बाँचिरहेको छ ।

चप्लेटीका ढुंगाहरुमा
डोको र थुन्सेमा
कोसेली बोकेर
माइत र ससुराली गरीरहेछ
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

उ ठाउँको के कुरा गर्नुर ?
रात र दिन नै हुदैनँ रे !
मान्छेको जात नै हुदैनँ रे !
धनि गरीब छुटिन्दैनँ रे !
तर
रात र दिन स्पस्ट छुट्याउँछ
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

रातको अँध्यारो चिर्नलाई
जुनकिरीहरु बल्छ
गोठहरुमा
एक घुट्को तिर्खा मेटाउँन
खहरे र हिमनदीहरू
बुर्कुसी मार्छन्
सम्साँझै झ्याउँकिरीहरु दोहोरी गाउँछन्
सालैज्यु ,,देउडा ,मारुँनी ,तामाङसेलो
चण्डी र धाननाँचहरुका भाका समाएर
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

पूर्वमा झुल्केको बिहानको घामलाई
पहाडको हत्केलाले एकछिन भएनी छेकेर
अलिक ढिलो सम्म सुत्नँखोज्छ
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !
त्यसैले त
बिज्ञान देखेर अलमल्ल पर्छ
तेत्तिस कोटी भगवानको नाममा
ज्ञानहरुलाई भेटि भनेर
चढाउँछ
अनि
रित्तो बाँचेर पनि रितो सम्झिँन्दैन
बरु भावी भन्ने कुनै
झुठो नामलाई दोषारोपण गर्दै
बाँच्न पनि तयार छ
तर
बिजुलीको खम्बाहरुमा
पानीको जादु
देखाउनै खोज्दैन
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाँउ !

भिखारीको बटुको हुँन तयार छ
मुन्टोलाई खुट्टाले टेकेर पनि
हाँसीहाँसी बाँचिदिन
सुर्ताउँदैन
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाँउ !

एक्काइसौं शताब्दीमा पनि
दियालोहरूमै उज्यालो खोजिरहेछ
संसारले अन्तरिक्ष चढिसक्दा
घरकै धुरी चढेर
ब्रम्हाण्ड जिते झैं सिट्टी फुकिरहेछ
देश बनाउँछु भन्दै
ग्लोब नै हातमा बोकेर
प्रत्येक जनसभा र समारोहहरूमा
उर्दि दिइरहेछ
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

मकै कोदोलाइ ढुंगाकै सिलौटामा
च्यापेर कन्ती र हाँडीमा उसिन्दै
ढिंडोको डल्लालाइ गुन्द्रुँक र सिन्कीले नै ठेलिरहेछ
पेटको पोखरीहरूमा
त्यसैले त
हैंजाले हजारौं हजार मर्दा पनि
औषधि मुलो खोज्दैनँ
बाढी पहिरोले गाउँहरु नै
किन नबगावोस् ?
हत्पत्ति टेर्दै टेर्दैन
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाँउ !

प्राचिन युगको अन्ततिर
मध्ययुगको सुरुवात खोज्दै
आधुनिक युगलाई पत्रिकाहरुमा
टेलिभिजनको पर्दाहरुमा मात्र
चियाउँदैछ
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

मस्तिष्क बिनाका आवाजहरु
दूधकोशी र तामाकोशीका
घाँगेनीहरुमा
समयले लखेटेको
हरिणहरु
हाम्फाल्दै देह त्याग गरिरहेको
हजारौं बर्षदेखि
दर्शक भएर हेरिरहेछ
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाँउ !

साँइला साइँलीको बैंस चाख्दै
निधारको धर्कोहरूलाइ
घामपानीको दोसल्ला लगाउँदै
मृत्युले मुरली बजाउँदै
ताँनिरहेछ गीतको धुनहरूमा
तर
केहि थाहा पाउँदैन
विचरा !
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

रिट्ठे गोरू र झाली गाइको
भकारो सोर्दै ,
सल्लेरीको सुकेका हाँगाहरू
दाउराको भारी कसेर
चिलाउँने र पैयुँको
घाँसको भारी लाएर ठँसठँस् कन्दै ठाडो उकालो चढिरहेछ
कठै !
म जन्मेको
मेरो गुनकेसरी र जुही फुल्ने गाउँ !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

तस्विरमै भए पनि ।

2009-10-23T06:00:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ
आज धेरै दिन पछि
मुटुमा रहर पसेको छ
कटुँसका दानाहरुमा गुदी पसे जस्तै
त्यसैले
हेरन ! मैले जलाएँनी आफैलाई
सलाई कोरेर
तस्बिरमै भए पनि ।

चाहानाको रेल दौडिरहेको छ
स्टेशन फरक
दृष्य फरक देखिए पनि
गन्तब्य त तिमी हुनुपर्ने
तर
तिम्रो संकेतको झण्डा हल्लाईमा
रेल रोकुँ वा नरोकुँ
दोधारमा छु ।

मिनेट मिनेटमा
बत्ति र झण्डा अनि साइरनहरुले
धेरै तिर सम्बोधन गरिरहेको देख्छु
अन्तिम स्टेशन जिबनको
मलाइ चाहिएको
अर्को रेल आएर दुर्घटना त
कतै हुदैन ?
ब्रेक लाउँ कि नलाउँ
दोधारमा छु ।

भित्ताभरि पोस्टरहरु टाँसेर
तिमीलाई फिल्मको ब्याँनर मैले बनाउँन सकिनँ
तिमीलाई रंगिन मसिहरुको
अक्षरमा पोख्नँ सकिनँ
फिल्मका हिरो र हिरोइनलाई जस्तै
नाना भाँति भन्दै
नबुझ्नेहरुले थुक्छन् भनेर
त्यसैले
यो सानो मुटुमा परिवेश
सिर्जेको छु
यो परिवेश मेरो लागि मात्र हुनसक्छ
तर केहि छैनँ
सुन्दर ग्रेटवाल जस्तै
हेरन ! मैले माया गरेनी तिमीलाई
तस्बिरमै भए पनि ।

ढकमक्क फुलेको गुलाबझैं
तिम्रो यौबनहरु
ब्रिटेनको राजकुमारी डायना
हरेक बसन्तले डाकेको
कोइली झैँ मधुर बोलीहरु
भरभराउँदो बैसहरु
कहाँ दाँज्न मिल्छर ?

झ्यापझ्याप्ति दाह्री पलाएको
बुढो बाँदर जस्तै मेरो अनुहार
शुकरात हुँन सकिंनँ
बरु अर्को जुनी लिएर आउँछु
फुर्सदिलो दिनहरूमा
पश्चातापले
यसपाली
यादहरूलाइ समेटी
हेरन ! मैले माया गरेनी तिमीलाई
तस्बिरमै भए पनि ।।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

नोटः यो रचना मैले मेरो प्यारो मित्र गोविन्द थापाको अनुरोधमा कोरेको हुँ ,उहाँ हाल यु.केमा हुनुँहुन्छ। रचनाले अनुभूति पायो वा पाएनँ , यहाँहरूले समालोचनाको झटारो बर्षाउँनुहोला म माथी । धन्यवाद् !

यी जेठाउहरू !

2009-10-23T05:59:00.000-07:00
अशोक पार्थिव तामाङघटना खानेहरुले
अखबारको पानाभरी छेरे पछि
दंगदंगी गन्हाउँछ ,
मस्तिष्कको कोठाहरु
मानौ
अस्पतालहाताभित्रै
वा
मन्दिरको ढोकामा छेकिएर
कुकुरले हरेक बिहान
तुरुक्क गंगाजल तुरक्याउँदै
फुलपातीहरू चढाएर
भजन गाए झैँ ।

एउटा फटाहा मान्छे
फुलामालाहरुले पुरीएको
तस्बिर
प्रकाशित हुन्छ
राष्ट्रसेवा गरेबापत
राष्ट्रिय बिभुति घोषणा गरिएकोरे !

अनि चिलाउँनथाल्छ
मेरो मस्तिष्कको अलि अलि
बाँचेको तन्तुहरु
प्रश्नै प्रश्नहरु बोकेर

को होलान् ति निर्णायक
जसले यस्ता निर्णयहरु
गर्दा हुन् ?
अनि थाहा हुन्छ
तिनी त भर्खरै चुनाब जितेर
देशका जेठाउ भएका रहेछन्

जेठाउहरुले नै बाटोभरी
?..... गर्दै हिडेंपछि
कान्छाउहरुले पनि तेंही सिकेछन्
अनि त
बनाइएका
शौचालयहरु
पनि
भत्काइँने अभियान नै चलाएका रहेछन् यी जेठाउहरूले
टोलटोलको
शहर शहरको
अनि त
सिंगो राष्ट्र नै
शौचालय विहिन भए पछि
हुनुँको प्राप्तिमा
मिट मसाला जस्तै स्वादको
मज्जा हुँन्छरे यी जेठाउहरूलाइ
अखवारको बिच पानातिर
घटनाको प्रत्यक्षदर्शी समयहरू
बेवारिसे लास शिर्षकमा
समाचार बने पछि ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

आफ्नै परिचय खोज्दै

2009-10-23T05:57:00.000-07:00
अशोक पार्थिव तामाङ
आफ्नै परिचय खोज्दै
हराइरहेको म मानव
खै ! कसरी अरुको
परिचय गराउँ ?

हिड्दाँ हिड्दैँ
पाइहरूसँगै बाटोमा
म नै बिलाइरहेकोछु भने
खै ! कस्तो डोब खँनेर देखाउँ ?

सतहखण्डहरुमा बाटो बिस्कुँनभइ लडेको छ
यसमा म पनि त सुकिरहेको छुनि।
अनि
यहि जाबो भातको खोजीमा
मैले कोलम्बस हुनुँपर्छभने
म कहाँ खोजुँ
डाइनोसर र रामापिथेकसका इतिहाँसहरु ?

समयले पेलेको कोल न हुँ म
पिनाँ एकातिर छुटिन्छ,
म अर्को तिर छुटिन्छुँ
केहि फरक पर्दैनँ ,
मेरो तेल आए पनि ठिकै छ,
नआए पनि ठिकै छ।
पेल्नुँन हो ,समयले पेलिरहन्छँ,
ठेल्नुँन हो ,समयले ठेलिरहन्छँ ।

बाटोहरुमा दुरबिन टेकाउँनै नपाई
दिमागका लेंन्सहरु धुलोले छेकिंन्छ ।
परिस्थितीका हिलोहरुले लेंन्सलाई
टालिदिन्छ अनि छोपिदिन्छ।
अनि म कसरी कोरूँ
जीवनका नक्साहरू ?
यस्तै त छ परिचयहरू
म अनि हामी मान्छेहरूको
धुम्मिलो दिनको परिचय ।

म बिना औजारको बैज्ञानिक भएर
जुनको मर्म गणितमा गुणा अनि भाग गर्छु
अनि कसरी हुन्छ मेरो परिचय ?
न खग्रास देखिन्छ, न तारा भेटिन्छ ?

उ अध्याँरो हुनँखोज्छ ,
म अलि अलि बलेको मैनटोल पनि निभाउँछु
सलेदो छैन भनेर ।
मट्टीतेल सकियो भनेर
हुरीबतास चल्यो भनेर
बहानै बहानैमा रातले ओथरा बस्छ।
कुनै नयाँ दिनको लागी ।

तर के थाहा ?
मैनटोलहरू सँधैको लागी निभ्लान् ,
हुरीबतास सँधैको लागी चलिरहला ,
मट्टीतेल सँधैको लागी सकिएला ,
अलिअलि बल्दै गरेको मैनटोल पनि
मैले निभाएको छु
फेरि परिचयको घाम लाग्छ या लाग्दैनँ ?
फूलहरु , अन्डाहरु
चल्ला हुँन नसकेर खोलिनँ पनि त सक्छ नि ?

त्यसैले
हुरीबतासले ननिभाउँने
मनको मैनटोल नसल्काएसम्म
अँध्यारो नै अँध्यारोहरू बोकेर
कसरी हुँनसक्छर ,
मेरो आफ्नै परिचय ?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

सम्झिएँ यहि जीवन काफी छ ।

2009-10-16T04:38:00.000-07:00
अशोक पार्थिव तामाङ
धेरै नबाँचे पनि , के भो ?
अलिकति त बाँचेको छु
सम्झिएँ
यहि जीवन काफी छ
दुबो भएर फेरि पलाउँनलाई ।

किन चाहियो र मलाइ ब्यर्थै
आकाश छोप्ने धुवाँहरु ?
सम्झिएँ
यहि जीवन काफी छ
झिल्को भएर संसार जलाँउनलाई ।

मैले पलाँउदा बसन्त भै पलाउँनसके
मैले जलाँउदा पोथ्रा मात्र जलाउँनसके
भने
पलाएका हाँगाहरुमा मेरो मन हुर्किन्छ
जलाएका पोथ्राहरुमा मेरो अबगुण नासिन्छ
भने
सम्झिएँ
यहि जीबन काफी छ
दुबो भएर फेरि पलाउँनलाई
सम्झिएँ
यहि जीवन काफी छ
झिल्को भएर संसार जलाउँनलाई ।

टि. भी हेरेनी
सर्कस हेरेनी
बित्ने जीन्दगी बितेकै छ ।
यता घुम्यो
उता घुम्यो
मनले मनलाई टिठेकै छ ।
कोल्टो फेरेनी जीन्दगीले
घडिहरू त चलेकै छ ।
कपाल बाहिर रंगाएनि
भित्र त यो फुलेकै छ ,
अतः
सम्झिएँ
यहि जीवन काफी छ
दुबो भएर फेरी पलाउँनलाई ।
सम्झिएँ
यहि जीवन काफी छ
झिल्को भएर फेरी जलाँउनलाई ।

हाम्रो जीन्दगी
सुतेर पनि बितेकै छ ,
उठेर पनि बितेकै छ
हाँसेर पनि बितेकै छ
रोएर पनि बितेकै छ
यदि
सुत्नुँ उठ्नुँ
रूनुँ हाँस्नु
जीवन हो भने
सम्झिएँ
यहि जीवन काफी छ
दुबो भएर फेरी पलाउँनलाई ।
यहि जीवन काफी छ
झिल्का भएर संसार जलाउँनुलाइ ।।

तपेश्वरी १ उदयपुर

हालः ( इजरायल )

चिहाँनडाँडा पनि अचेल त !

2009-10-15T01:17:00.000-07:00

अशोक पार्थिव तामाङ
अञ्जान मान्छेहरु !
अञ्जान् बस्तीहरु !
अञ्जान शहरहरु !
अञ्जान रहरहरु !
मेरो गाउँघर खोज्दै खोज्दै आए भने ,
ज्यामिरेको ठाडो पहरा माथिको चिहाँनडाँडामा
घरजम गरेको
कुनै एक चिहानलाई यहिं बगरबाट
चोर अम्लाले देखाइदिनु
उ त्यहिं नै हो भनेर ।

किनभने ,
घर त उहिले भत्किसक्यो ,
साँइलोले दलाँन भत्कायो ।
काइँलोले निदाँल झिक्यो ।
अन्तरेले धुरीको खँम्बा काट्यो रिसले
पोक्चीले छानामा आगो लगाइ
अनि हाम्रो कहाँ घर रहयोर ?
त्यसैले
कस्तो घर देखाउँनुर ?

काटाकाट पछिको
अब हाम्रो घर
चिहाँनघारी भएको छ,
चिहाँनडाँडा भएको छ,
गाँस खोसाखोस गर्दा
थाङना च्याताच्यात् गर्दा

यसर्थः
तिमी मान्छेको लासलाई
टेक्दै टेक्दै
त्यहा पुग्नै सक्दैनौं ,
आकाशको धमिलो बादल
फुसफुस रुँदा
तिम्रा बगरहरुको आफ्नै कहानी
शुरु हुन्छ ,
तिम्रा त्रिपालहरु किनारमा टाँग्नु
किनभने एक दुइ वटा लासहरु
त्यतिकै दाउराको मुढा भएर
बाढीमा पल्टिन्दै आउँदो हो
चिन्ने प्रयास गरेस् ।
मौसमको जादु
अँध्यारोभित्र यसरी पो देखिन्छँ ।
अनि
यसो चिहाँनघारीलाई नियाँल ,
चियाँनहरु लुखुर लुखुर हिडिंरहेको देख्नेछौ
राँकेभुत भएर
अनि खासखुस बोलेको सुन
तिनीहरूको आ आफ्नै भाषा हुन्छ
तर तिमीले बुझ्नै सक्दिनौं ।

तिनीहरू पनि आ आफ्नै
किताफाँट गरिरहेका हुनेछन्
स्वार्थले
त्यहिं
चिहाँनडाँडा पनि
अचेल त !

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

समयले कात्रो किनेर बेर्न खोज्दा

2009-10-14T08:18:00.000-07:00
अशोक पार्थिव तामाङ
सिसा भित्रको तस्बिर
पुछेर नफ्याँक
म बोल्न सक्छु झुक्किएर ,
किनभने
झुक्किनुँ पनि जीवन हो ।

पर्दा नखसाउ झ्यालको
चट्याँङ् पर्दा त्यतैतिर
म आउँन पनि सक्छु उछिट्टिएर ,
किनभने
उछिट्टिनुँ पनि जीवन हो ।

हो यहि गन्धे झार जस्तै
गन्हाउँदै बाँच्ने "म" हरु
समयले कात्रो
किनेर
बेर्न खोज्दा
हतार हतारमा
जन्ती र मलामीको
सुपारे निम्तो ,
निमन्त्रणा कार्डहरू
एकै चोटी
बितरण गर्दै
हतार हतारमै किनमेल गर्छौं
अनि
झुक्किएर बोल्न खोज्छौ
उछिट्टिएर आउँन खोज्छौ
हतारै हतारमा समय किन्छौ
हतारै हतारमा माया किन्छौं
हतारमै जीवनको नक्सा पास गर्छौं
नामसारी गर्छौं

तर
समयले मिति पुगेको
घन्टीको
अलार्म बजाए पछि
सूचनापाटीमा
ठुलो ठुलो अक्षरले लेखेर के भो ?
हेर्ने आँखारूपी ग्लोवहरू
क्रुर समयको
सिलौटामा
अचार भएर
छिलि पिचिली
पिधिंए पछि ,
मान्छे
न झुक्किनँ नै सक्छ ?
न उछिट्टिनँ नै सक्छ ?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

कसरी भन्नसक्छु जूनलाई मेरो कथाहरू ?

2009-10-12T21:57:00.000-07:00

- अशोक पार्थिव तामाङ

मध्यरातको छिप्पिँन्दै गएको जूनले मलाई प्रश्न गर्छ ।

भाबुकता के हो ?
माया के हो ?
शितलता के हो ?
बिशालता के हो ?

मैले के भन्नुर खै ,जब भाबुक हुदाँहुदै पनि कैयौ चोटि हाँसेको छु
मायाको परिक्षा नै नदिएको बिद्यार्थी भएर
शितलता जूनमा हुन्छ या मनमा
म कस्तो जवाफ दिन सक्छुर ?
बिशाल हुनँ नसक्दा परिवेशको चेपुवामा परेर
धेरै धेरै पटक नै खुँम्चिएको छु
यो बेला
म जूनलाइ कस्तो जवाफ दिनँ सक्छुर ?

म एकान्तमा एक्लिँन्दै पाइलाहरु जब बाटो
खोज्नलाई उचाल्छु अनि जून निदाउँछ सुनसानसंगै
अनि
जून फेरि बादलको फुर्को खोलेर
मलाई हेर्दै अर्को प्रश्न खन्याउँछ
के तिमी सुःखी छौत मान्छे
आफ्नो जीबनदेखी ?
के तिमीलाई गुनाँसो छैनहोला त ?
तिम्रो आफ्नै जीबनदेखी ?
एक्लै हिडँदा थाकेको बेलामा
सुस्काउँदा के मैले गुनाँसो गरिनँहोला त ?
तर
म कसरी भन्नसक्छु जूनलाई मेरो कथाहरू ?
जूनकै अनुँहारभरी आकाशले थुकेको टाटाहरु आलो देख्दादेख्दै

किनकि
यहाँ पिरब्यथा देखाएर होइन
छोपेर भएनि म सुःखी भएको
प्रमाणपत्र मैले जित्नुँछ ।
मन जलेर खरानी किन नभएको होस् ?
अर्को रात फेरि जून उदाउँदा
भित्ता भरी पुरस्कारको फ्रेममा
रहरलाइ झुन्डयाउँनुछ मैले ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

म कालो बादल खोजिरहेछु ।

2009-10-12T06:59:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ
यो अनन्त आकाशको
वृतचित्र नियाँल्दै
अनि पृथ्वीको हरेक उचाइँका भुगोलहरुको नापमा
एउटा चिज दिनरात खोजिरहेछु ,
कसैले कतै देखेको भए
मलाइ जानकारी दिनुँभएहुन्छ
किनभने
म त्यसैलाइ नै खोजीरहेछु ,
भिषण बर्षा गराउँने त्यो
म कालो बादल खोजिरहेछु।

मेरो मानव बस्तिहरु
मेरो मानव बिबेकहरु
मेरो मानव मनहरु
मरुँभुमी भएर
आँफै बलिरहेछ
बिना आगो डढेलो लागेर
विश्वासहरु
खरानी भएका छन् ।
दमकल र बारुनयन्त्रहरुले निभाउँनसकेन ।
झन् झन् बलिरहेको छ
हिजो भन्दा आज
आज भन्दा भोली
बिचारहरुमा खडेरी बढेको बढेकै छ ,
त्यसैले
युगौं देखीको
तातेको भुगोल सेलाउँन
म कालो बादल खोजीरहेछु ।

कलहको बारुद र धुवाँले
आकाश धमिलो र फुस्रो भईसक्यो
मनहरुका हरियालीहरु
चैत बैशाखका पतिङगर भएर झरिरहेछन्
हाँगा मात्र बोकेर ठडिएकोछ जीबनरुखहरु
केहि चराहरुलाई बोलाएर बसन्त यहाँ डाक्नुँछ
त्यसैले ,
म कालो बादल खोजिरहेछु ।

युगौं देखी तातेको जमिन सेलाउँन
तातेको मनहरु सेलाउँन
कम्तिमा छायाँ त दिन्छ
त्यसैले
म कालो बादल खोजिरहेछु ।

फुटेको धर्ती जोड्नँ
विश्वाशको भेल बाढीहरु उर्लाउँन
असिना पानी त पार्नसक्छ
त्यसैले
म कालो बादल खोजिरहेछु ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

जीन्दगीमा केहि कुराहरू

2009-10-11T12:27:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ
जीन्दगीमा केही कुराहरु
त्यागेको छु
जसलाई त्याग्नु नै जीबन हुने देखेर ,
जीन्दगीमा केही कुराहरु
साँचेको पनि छु
जसलाई साँच्नुमै जीबन हुने देखेर ।।

बगरको ढुङ्गालाई कुँदन सक्छु म
देउता बनाउँने आशा बोकी ,
रङहरुको फित्कौली खेल्छु म
तस्विरको चमत्कार गर्छु भनि ।
यसैले
हाँकेको छु अनुभूतिहरू
हावा बतास चलेसरी
रंग भर्न नसकिने
तस्विर उड्छन् थरीथरी
मुटुभित्र लुकाएरै
मायाहरू साँचे मैले
यदि जीवन फुल्छ भने
त्यसकै खातिर बाँचे मैले ।

मात्तिएको छैन बैंससित
समुँन्द्रको छाल छुँन्छु भनेर ।
आँतिएको छैन जीबनसित
बेबारीसे भई रुँन्छु भनेर ,
हत्केलामा ठेलाहरु उठाएकै छु
परिश्रमको गैंइती र बेल्चा चलाऊँदै
भने
कस्ले बाल्ने हिम्मत गर्छर मलाइ घृणाको पेट्रोल हालेर ?

आँखामा नौरङी सपनाहरु छँदैछन्
आँखामै अदृष्य प्रेमिका पनि छे ,
भलै किन नदेखेको होस् ?
भलै किन नभेटेको होस् ?
समय हाँक्ने सवारी विवेक छ साथमा
समय जति नै किन अघि नगएको होस् ?

बरु सोचाइ आउँछ
एक जुनी
बाँचेर मैले

कति दिनुँ मायालाई ?
कति दिनुँ माटोलाइ ?
कति दिनुँ आफुलाई ?
कति दिनुँ अरूलाइ ?

त्यसैले
मैले नजानी गरेको भुलहरू सँग
पछुत्तो छँदैछैन
तर जानेर गरेको भुलहरूमा
पछुत्तो हुनेछ बाँचुन्जेल,
किनभने
सच्याउँने प्रशस्त समय नै कहाँ छर हामी सित ?
जीन्दगी त साह्रै नै पो छोटो छ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

भुइँकुहिरोहरूले बस्ती ढाकेपछि

2009-10-10T01:11:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

भुइँकुहिरोहरूले
बस्ती ढाकेपछि,
अचेल
सुनसान निर्जिव छ मेरो बस्तीहरू
चिसोले चिल्दैछ जीन्दगीहरू
त्यसैले त
डराएर
घामहरू पनि अन्तै भागेको छ।
अनि
खाली बस्तीमा सियाँल नै सियाँल परेको छ
चिसो नै चिसो भएको छ।

सदिऔं देखि हुनसक्छ
मेरो बस्तीहरू यसरी नै रूमल्लिएको ।
मेरो बाटो घाटो चौबाटो अनि पँधेराहरू
खोला खोल्सा अनि देउराली र भञ्ज्याङहरू
एक्लै भक्कानिएँर रोइरहेको
तर कसैले बुझेनछन्
वा बुझेर पनि बुझपचाएछन् ।

भुइँकुहिरोले बस्ती ढाके पछि
दिउँसै अन्धकार भएको छ ।
बनभरी नाँच्ने मुजुर र लुँइचेहरू
आ आफ्नो गन्तव्यको गुँडतिर लागेका छन्
बिरक्तिएका छन् बस्तीका सपनाहरू
दिन र रात एउटै भोग्दैछन् नियतीहरू

किनकी
भुइँकुहिरोले बस्ती ढाके पछि
सुनसान भएको छ वनहरू
सुनसान छ उस्तै मनहरू
त्यसैले त
घामहरू अन्तै भागेको छ।

सिरकभित्र गुटुमुटिएर
नपाइने न्यानोपनहरू चोर्न
भोटो र कछाडहरूले
नथेगिने सिरेटो छेक्न
अँगेना र कुप्पीको
उज्यालोले नच्यातिने अँध्यारो
भुइँकुहिरो फाल्नँ
मै बल्नुँपर्छ डढेलो भएर

वा
यो
भुइँकुहिरोहरूले काँपेको बस्तीहरूलाइ
हिउँदे घाममा रपाउँन
मैले नै खोज्न निस्किनुँपर्छ
ति भागेका घामहरू
जसले यो बस्तीको तुवाँलो हटाउँन सक्छन्
जसले यो बस्तीको जीन्दगी बदल्न सक्छन् ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

मानिस जीउँनुको बहानामा

2009-10-10T01:07:00.000-07:00
-अशोक पार्थिव तामाङ

मानिस जीउँनुको
बहानामा
मरीरहेको हुन्छ
कलेजोहरू च्यातेर
धुजा धुजा पार्दै
प्रत्येक घुम्तीहरूमा
धुकधुकी
सम्झदैं बिर्सदै
बिर्सदै सम्झदै
फेरिरहन्छ

जुनहरूसित खेल्ने मन
जुनैको तिरस्कार पाएर मर्छ,
घामहरूमा रापिनँ खोज्ने मन
घामकै तापले जलेर मर्छ।

मर्नु बाँच्नु
बाँच्नु मर्नु
उसको नियती ठान्छ
यो जुनि यस्तै भए भन्छ

पाए अर्को जुनी
यस्तो गर्थे
उस्तो गर्थे
नपाएका र नपुगेका रहरहरू
सबै सबै पुरा गर्थे भन्छ
लोभी मनहरू बोकेर
तर
म प्रश्न सोध्छु

विचरा मान्छे !लाइ
तिमी अहिले नै
मरेका त छैनौ नि ?
यदि हिम्मत छ भने
अहिले पनि गर्नसक्छु
भन्ने किन सोच्दैनौ ?

गल्ती तिम्रो कमजोरी हो
कमजोरी छोपेर तिमी

गुफामै किन नबस
बाँचुन्जेल
काल अवश्य लिन आउँछ
किनभने
मिती पुगीसके पछि
यस्तै हुन्छन्
मान्छेका पराजीत मनहरू
जो सँधै युद्दमैदानबाट हारेरै फर्किन्छन्
तिनीहरूले जीउँनु के हो केहि बुझ्दैनन्

छाना अझै खसेको छैन
माना अझै पुगेको छैन
सन्तापमा किन जल्छौ मान्छे ?

हरेक रात पछिको बिहान
सफा र चम्किलो नभए त के भो ?
कम्तिमा बाँच्न त खोज ,
पानी दर्किए नि के भोर ?
जीवन हाँकने मनहरू सँगाल
छाता, बरषाती, घुम भए चल्दैन र ?
यस्तै त छ नि
हाम्रो जीन्दगी पनि
भने
किन तिमी
आतिन्छौ र सुक्छौ
जीउँनुको बहानामा
बरबादमा बाँच्दै मरीरहेको मान्छे जस्तै ?

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

धकेल्नुँछ पाइलाहरूलाइ शिखरतिर

2009-10-10T01:05:00.000-07:00
- अशोक पार्थिव तामाङ

अब
बटुल्नुँछ गोरेटोमा छरिएका मेरा पाइलाहरु
अनि धकेल्नुँछ तिनीहरुलाई शिखरतिर
केहि प्रयासका पाइलाहरु खोल्सामा खस्लाँन्
केहि काँडाले घोच्लाँन्
केहिलाई हिमचितुवाले खाला
तर पनि
धकेल्नुँछ पाइलाहरूलाइ शिखरतिर ।

पाइलाहरु बगरमा सुतिरह्यो
अल्छि भयो अनि मरिरह्यो
जुत्ताको थुतुँनोमा चेप्पिएर
मोज्जाको दुर्गान्धमा बाँचिरह्यो
न सास फेर्नुपायो , न संसार देख्नुँपायो
कुहिएर खुट्टाका अंशहरु
पाइला सुकिलो देखिए पनि
पाइला देखाउँनै नहुने गन्हाउँने सिनो भयो ।

यो बिना योजनाका हजारौ लाखौं पाइलाहरुलाई
योजनाका खाममा बेरेर
कसैलाई उपहार दिन मिल्ने खालको बनाउँनुपर्यो
त्यसैले यो अर्थहिन बाँचिरहेका पाइलाहरुलाई
मुल्यवान् हुने कसरी सिकाउँनुपर्यो
हजारौं लाखौ पाइलाहरूमा
एकपाइलाले मात्र शिखर टेके
तेन्जिङ एडमण्ड अनि जुनको तावेइ र पासाङ ल्हामु होइन्छ भने
त्यसैले
धकेल्नुँछ पाइलाहरूलाइ शिखरतिर ।

जीबनको उकालो पनि त हिडाउँनुछ
सधैं सुखानुभूति मात्र कहाँ हुन्छर ?
दु:ख के हो कसरी हुन्छ भन्ने पनि त चिनाउँनुछ ।
सिस्नुँका झाँङ्हरुमा पोलिन्दै भए पनि
धकेल्नुँछ पाइलाहरूलाइ शिखरतिर ।

हिमआँधीहरु पनि चखाउँनुछ ,
भेलबाढिहरु पनि देखाउँनुछ ,
हिमको बहाबहरु सिकाउँनुछ ,
ढुङगेनिहरुमा पनि हिडाउँनुछ
खोला र जङ्घारहरु तराउँनुछ
जिन्दगी अनुभवले उसलाई भोगाउँनुछ
त्यसैले
धकेल्नुँछ पाइलाहरूलाइ शिखर तिर ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )

विना अर्थका यी तिहारहरू

2009-10-10T00:59:00.000-07:00
-अशोक पार्थिव तामाङ

यतिबेला
मेरो आँगनमा सयपत्रीहरू फुल्दैहोलान् ,
मेरो बस्तीका भदौरे घामहरु अलि मत्थर हुँदैहोलान्
मेरो बस्तीका हिलाम्यैं गरहा र कान्लाँहरु पनि अलि ओभानो हुँदैहोलान्

अनी शायद गाउँ र शहरमा तिहार पनि आउँदैहोला
योजनाका बजेटहरू छुट्टयाएर ,
झिलीमिली बत्तीहरूको स्वरूप लिएर ।
मेरी बहिनीले पनि तिहारको सौगात किन्छिहोली
साथीसङिको लहलहैमा बजार पुगेर
तर मेरी बहिनीले
सप्तरंगी टिका मलाई लाइदिन पाउँनेछैन यसपाली
किनभने म परदेशमा छु
अनी
यतिबेला कसरी हुनसक्छ ओभानो मेरा आँखाहरु ?

मेरी बहिनीले कुकुरलाई टिका लाउँदिहोली
मेरी बहिनीले अरुको दाजुभाइ बाटो भरी टिकालाएर हिंडेको रमिता हेर्दिहो
मेरी बहिनीको आँखा रसाउँदो हो
मेरी बहिनीले उस्को दाई घरमा छैन
भन्ने संम्झेर या बिर्सेर
तर पनि उसले फुलहरु उन्नेछे ।
तर विना माइतीका फुलहरू
विना अर्थका यी तिहारहरू
विना खुशीका यी चाँडबाँडहरू
किन आउँछ मनहरू बिथोल्नँ ?
किन आउँछ मनहरू चहराउँन ?
किनभने म परदेशमा छु ।

पोहोरको अनिकाल लाग्दा लिएको रिन तिर्न
आमाको उपचार गर्दा लागेको खर्चहरु बटुल्न
सातसमुन्द्र पारी छु
त्यसैले
आँखामा आँसु बटुल्न फुल नफुलेकै जाती
गरीबीमा बाँच्नेहरूलाइ तिहार नभएकै जाती
किनभने
न त माइतीले सँधै चेलीको हातको टिका थाप्न नै पाउँछ ?
न त खुशीमा खुशी मिलाउँनै पाउँछ ?
बरू
ब्यर्थमा भावुक बनाँएर रूवाउँछ मात्र
किनभने म परदेशमा छु ।

तपेश्वरी १ , उदयपुर

हालः ( इजरायल )